Monday, June 7, 2010

പ്രണയമൊരു തീനാളം

അന്നു വൈകുന്നേരവും പതിവുപോലെ തോട്ടിനു കുറുകേയുള്ള സ്ലാബിലിരുന്നു അമ്പലത്തിലേയ്ക്കു പോകുന്ന പവന്മാര്‍ക്ക് തരുണികളേയും ചേച്ചിമാരെയും നോക്കി വെള്ളമിറക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു അനിയും അരുണും ബിജുവും സുരേഷും അജിയും രാജുവും വിനോദും പിന്നെ സത്ഗുണസമ്പന്നനായ ഞാനുമടങ്ങുന്ന സംഘം. എല്ലാം തന്നെ പതിനാറും പതിനേഴും വയസുള്ള നല്ല പ്രായക്കാര്‍. നാട്ടിലുള്ള ഏതു കാര്യത്തിനും അതു കല്യാണമായാലും മരിപ്പായാലും ആദ്യാവസാനം മുമ്പില്‍ നില്‍ക്കുന്നതുകൊണ്ട് നാട്ടുകാര്‍ക്ക് പൊതുവേ ഞങ്ങളോട് ഒരിഷ്ടമൊക്കെയുണ്ടായിരുന്നു.ഏലാപ്പുറത്തെ ഏറ്റവും നല്ല കുട്ടികള്‍ എന്ന ഗ്രേഡ് കിട്ടിയിട്ടുള്ള ഞങ്ങളുടെ ടീമില്‍ ബിജുവിനു മാത്രമാണു സ്വന്തമായി ഒരു ലൈന്‍ ഉള്ളത്. ആദ്യം ഞങ്ങള്‍ അത് വിശ്വസിച്ചില്ലെങ്കിലും ചില ചരിത്രപരമായ തെളിവുകള്‍ ബിജു ഹാജരാക്കിയപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കും വിശ്വസിക്കേണ്ടി വന്നു. ഉരുപ്പടിയുടെ പേര് കേട്ടപ്പോള്‍ സത്യത്തിലെന്റെ ചങ്കു പറിഞ്ഞുപോയി . ഞാന്‍ എത്രയോ പ്രാവശ്യം മധുരമൂറുന്ന നോട്ടത്താല്‍ എന്റെ ഇഷ്ടമറിയിച്ചിട്ടും അവള്‍ ഒന്നു പുഞ്ചിരിക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ മുഖം വക്രിച്ചു നടന്നതിന്റെ കാരണം അപ്പോഴാണെനിക്കു മനസ്സിലായതു. നഷ്ടബോധത്താല്‍ തലകുനിച്ചിരുന്ന എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ച രാജുവിനെ നോക്കിയപ്പോള്‍ എനിക്കു മനസ്സിലായി ഞാന്‍ മാത്രമല്ല രക്തസാക്ഷിയായതെന്നു. അവള്‍ക്ക് കൊടുക്കുവാനായി പ്രണയലേഖനം എന്റെ കയ്യില്‍ തന്നിട്ടവന്‍ "പ്ലീസ്സളിയാ മറ്റൊരു മാര്‍ഗ്ഗവുമില്ലാഞ്ഞിട്ടാണ് നീയിതൊന്നവള്‍ക്കു കൊടുക്കണമെന്നു" പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്താലെന്തെന്നുപോലും ഞാനാലോചിച്ചതാണു. ഒരു കാമുകന്റെ വെട്ടിപ്പൊളര്‍ന്ന ഹൃദയവേദന കാണാത്ത കശ്മലന്‍.പക്ഷേ എന്റെ കൂട്ടുകാരനുവേണ്ടി ആ ത്യാഗം ഞാനേറ്റെടുത്തു. പിന്നെ എത്രയോതവണ കണ്ണീച്ചോരയില്ലാതെ അവന്‍ എന്നെക്കൊണ്ടാ ക്രൂരത ചെയ്യിച്ചിരിക്കുന്നു. എല്ലാം ഞാന്‍ ക്ഷമിച്ചു. ബൈ ദി ബൈ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞിതെവിടേയ്ക്കാണു പോകുന്നതു. ഞാന്‍ സംഭവത്തിലേയ്ക്കു വരാം.

പതിവുപോലെ അവളുമായി അന്നു വാഴപ്പണയില്‍ വച്ചു കാലത്തു സംസാരിച്ചതും കത്തുകൊടുത്തപ്പോള്‍ അവളുടെ കൈവിരലില്‍ ഒന്നു തൊട്ടതുമെല്ലാം ബിജു പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും ചേര്‍ത്ത് വിവരിക്കുന്നതു കേട്ടിരുന്നപ്പോള്‍ സത്യത്തില്‍ എനിക്കും രോമാഞ്ചമുണ്ടായി.അമ്പലത്തില്‍ വച്ച് കാണാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞ് ബിജു എഴുന്നേറ്റുപോയപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച തുടര്‍ന്നു.പെണ്മണികള്‍ തന്നെ വിഷയം. എന്തുകൊണ്ട് എന്നെയൊരു പെണ്‍കൊടിമാരും നോക്കുന്നില്ല. കാണാന്‍ സൌന്ദര്യമില്ലേ, നന്നായി പഠിക്കില്ലേ, സത്സ്വഭാവിയല്ലേ എന്നിട്ടും. നിരാശനിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെയിരുന്ന ഞാന്‍ ആ കാഴ്ച കണ്ട് ഒന്നു ജാഗരൂകനായി. നീണ്ടുനിവര്‍ന്നുകിടക്കുന്ന വയലേലയുടെ നടുവിലൂടെ ഒന്നു രണ്ട് സുന്ദരിമാര്‍ വരുന്നു. അമ്പലത്തിലേയ്ക്കായിരിക്കും. അടുത്തേയ്ക്കെത്തിയപ്പോള്‍ സത്യത്തില്‍ ഞാന്‍ അമ്പരന്നുപോയി. ഇത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരു കൊച്ച് ഈ ഏലാപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്നോ. അന്തം വിട്ട് വായും പൊളിച്ചിരിക്കുന്ന ഞങ്ങളെ നോക്കിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളും കൂടെയുള്ള പ്രഭാകരന്‍ മാമന്റെ മോളും നടന്നുപോയി. ഇടയ്ക്ക് അവളൊന്നു തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയിട്ട് തന്റെ നീണ്ട തലമുടിയുടെ തുമ്പ് പിടിച്ചു അമ്പലത്തിലേയ്ക്കുള്ള വഴിയിലേയ്ക്കു കയറിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. കൂടെ മറ്റുള്ളവരും. ധൃതിയില്‍ അമ്പലത്തിലെത്തി ഞങ്ങളും ഉള്ളില്‍ കടന്നു. അതാ അവള്‍ മിഴികളടച്ചു ശ്രീകോവിലിനുമുമ്പില്‍ നില്‍പ്പുണ്ട്. ആ മുഖത്തേയ്ക്കു തന്നെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കുന്തോറും എന്റെയുള്ളില്‍ അലയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വികാരമെന്തായിരുന്നെന്നു പറയുവാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. വെളുത്ത ഒരു മാലാഖപോലെ അവള്‍ എന്റെയുള്ളില്‍ ജ്വലിച്ചുനില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൊഴുതുകഴിഞ്ഞവള്‍ പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ നിന്ന ഭാഗത്തേയ്ക്കൊന്നു മിഴിയെറിഞ്ഞു. ഹാ എന്റെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞുപോയി.ഇങ്ങനേയുമുണ്ടോ നോട്ടം.

അന്നുരാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ മനോഹരരൂപം എന്റെ ഉറക്കത്തെ ആട്ടിയോടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ. നാളെത്തന്നെ അവളെക്കുറിച്ചുള്ള ഡീറ്റൈല്‍സ് തപ്പണം എന്നു മനസ്സിലുറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കെയടച്ചു കിടന്ന ഞാന്‍ പിറ്റേന്നെഴുന്നേറ്റതു വളരെ വൈകിയാണു. ചായകുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണു അമ്മുവും(അനുജത്തി) പ്രഭാകരേട്ടന്റെ മോള്‍ സരിതയും ഒരേ ക്ലാസ്സിലാണു പഠിക്കുന്നതെന്ന സത്യം ഞാനോര്‍മ്മിച്ചതു. തലേന്ന്‍ അച്ഛന്‍ അവള്‍ക്കായി മേടിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന കാഡ്ബറി ചോക്ലേറ്റ് പകുതി പിടിച്ചുമേടിച്ചു തിന്നതുമൂലം പുള്ളിക്കാരി അല്‍പ്പം കുറുമ്പിലാണു. ശശിയണ്ണന്റെ കടയില്‍ പോയി ഒരു കാഡ്ബറിയും ഒരു മഞ്ചും മേടിച്ചുകൊണ്ട് വന്ന്‍ അമ്മുവിനു നീട്ടുമ്പോള്‍ അവളാദ്യമൊന്നു മടിച്ചെങ്കിലും പിന്നെ കൈപ്പറ്റി. അവള്‍ തൊലിപൊളിച്ചു കറുമുറെ മഞ്ചു തിന്നുന്നതുകണ്ട് വായില്‍ വെള്ളമൂറിയെങ്കിലും വെറുതേ നോക്കിയിരുന്നു താന്‍. ഒടുവില്‍ താന്‍ കാര്യമവതരിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ പുരികക്കൊടികള്‍ വില്ലുപോലെവളച്ചവള്‍ ഒരു നോട്ടം. എന്റെ ഭഗവാനേ നാലാം ക്ലാസ്സുകാരിക്ക് ഇത്രയ്ക്കു രൂക്ഷമായി നോക്കാനുമറിയാമോ. അഹങ്കാരി. എന്റെ കാഡ്ബറിയും മഞ്ചും തിന്നിട്ട് ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ പോയപോക്കുകണ്ട് എനിക്കു ദേക്ഷ്യമടക്കാനായില്ല. ഇനിയെന്തുചെയ്യും.

വൈകിട്ട് ക്ലാസ്സുകഴിഞ്ഞ് വൈകുന്നേരം വന്നിട്ട് അമ്മു ഗൌരവത്തില്‍ എന്നെയൊന്നു നോക്കി. ഒരു രണ്ടു കാഡ്ബറീസ്കൂടി മേടിച്ചുകൊടുത്താല്‍ ഡീറ്റൈല്‍സ് പറഞ്ഞുതരാമെന്ന്‍ ഇടുപ്പില്‍ കൈകുത്തിക്കൊണ്ട് ഒരു പ്രത്യേകപോസില്‍ നിന്നവള്‍ പറഞ്ഞതു കേട്ടപ്പോള്‍ ശശിയണ്ണന്റെ കടയിലേയ്ക്കൊരോട്ടമായിരുന്നു. നിരുപമയെന്നാണാ സുന്ദരിയുടെ പേരെന്നും പ്രഭാകരന്‍ മാമന്റെ ഇളയ സഹോദരി ആലപ്പുഴ താമസിക്കുന്ന ദേവകിചേച്ചിയുടെ മകളാണെന്നും ഇനി താമസിച്ചുപഠിക്കുന്നത് ഇവിടെയായിരിക്കും എന്നും കേട്ടപ്പോള്‍ അമ്മുവിനെ പൊക്കിയെടുത്തു കറക്കിയശേഷം ഉമ്മകള്‍ കൊണ്ടു മൂടി.പക്ഷേ കാഡ്ബറീസ് ഒരല്‍പ്പം പോലും അവളെനിക്കു തന്നില്ല.

അന്നും വൈകുന്നേരം സ്ലാബിലിരിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ അമ്പലത്തില്‍ വരണമേയെന്നു എന്റെ മനസ്സ് ശിവനോടു പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുക്കയായിരുന്നു. കൂട്ടത്തിലുള്ള എല്ലാ കശ്മലമ്മാരും അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി ഇരിപ്പൊണ്ട്. കൂട്ടുകാരെല്ലാപേരോടുമായി ഞാന്‍ കഷ്ടപ്പെട്ട് സമ്പാദിച്ച വിവരങ്ങള്‍ പാസ്സ് ചെയ്തിട്ട് ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷാനിര്‍ഭരമായ മിഴികളോടെ കാത്തിരുന്നു. അവളും സരിതയും അമ്പലത്തിലേയ്ക്കു വരുന്നത് കണ്ട് ഞാന്‍ സ്ലാബില്‍ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. മഞ്ഞപട്ടുപാവാടയുടുത്തവള്‍ നടന്നുപോകുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ നിന്ന ഭാഗത്തേയ്ക്ക് ഒന്നു നോക്കി. അന്നും എന്റെ ഉറക്കം പൊയി എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ. ഞാന്‍ കഠിനമായ പ്രണയത്തിലേയ്ക്കു കൂപ്പുക്കുത്തുന്നതായി എനിക്കു മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷേ അവളോടൊന്നു സംസാരിക്കുവാന്‍ എന്നെ ഭയം അനുവദിച്ചില്ല. ഞങ്ങളുടെ സായാഹ്നചര്‍ച്ച അവളെക്കുറിച്ചുമാത്രമായി.എന്റെ പ്രാന്തന്‍ പ്രണയം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ബിജു എനിക്കു ചില ഉപദേശങ്ങള്‍ തന്നു. മറ്റുകൂട്ടുകാര്‍ എല്ലാവിധ സഹായവും വാഗ്ദാനം ചെയ്തു.

ദിനരാത്രങ്ങള്‍ കൊഴിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ ദിനം കഴിയുന്തോറും അവളോടുള്ള എന്റെ പ്രണയം ദൃഡമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഊണിലും ഉറക്കത്തിലും കനവിലും നിനവിലുമെല്ലാം ആ സുന്ദരരൂപം എന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പലപ്പോഴും അവളോടൊന്നു മിണ്ടുവാന്‍ ശ്രമിച്ചുനോക്കിയെങ്കിലും അവളടുത്തുവരുമ്പോള്‍ ഗ്യാസ്സുപോയ ബലൂണ്‍ കണക്കെയാവുമായിരുന്നു ഞാന്‍. അമ്പലത്തില്‍ വരുന്ന ദിവസങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ദൂരെമാറി കൊതിയോടെ അവളെ നോക്കി നില്‍ക്കും. അവള്‍ ഇടക്കിടയ്ക്കു ഞങ്ങള്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഭാഗത്തെയ്ക്കു നോക്കി മധുരതരമായ പുഞ്ചിരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും കടന്നുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അന്നൊരു വെള്ളിയാഴ്ചയായിരുന്നു. വൈകുന്നേരം ഞങ്ങളുടെ പതിവിരിപ്പിടത്തില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ രാജുവാണ് ആ ബോംബ് പൊട്ടിച്ചത്.അരുണ്‍ ഒരു പ്രണയത്തില്‍പെട്ടിരിക്കുന്നു.ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ അല്‍പ്പം നാണം കുണുങ്ങിയായിട്ടുള്ള അവന് വരെ ലൈനായിരിക്കുന്നു. അവള്‍ ഇങ്ങോട്ടറിയിച്ചതാണത്രേ. ഞാന്‍ അസൂയയോടെ അവനെ നോക്കി. ആളാരാണെന്നവന്‍ പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും നാളെ അമ്പലത്തില്‍ വരുമ്പോല്‍ കാണിച്ചുതരാമെന്നവന്‍ പറഞ്ഞു.അപ്പോള്‍ ഈ പരിസരത്തു തന്നെയുള്ളവളാണു. പിറ്റേന്നു കാലത്ത് അച്ഛമ്മവീട്ടില്‍ പോയിട്ട് തിരിച്ചു വരുവാന്‍ ഒരല്‍പ്പം താമസിച്ചു. വീട്ടില്‍ വന്നപാടേ ഒന്നു കുളിച്ചെന്നുവരുത്തി അമ്പലത്തിലേയ്ക്കു പാഞ്ഞു. നിരുപമ പോയോ ആവോ. മാത്രമല്ല അരുണിന്റെ ചുള്ളത്തിയെ ഒന്നു കാണുകയും ചെയ്യണം. അമ്പലമെത്തുന്നതിനു മുമ്പുള്ള വാഴപ്പണയിലെത്തിയപ്പോള്‍ ആരൊ പതിയെ സംസാരിക്കുന്നതുകേട്ട് നടത്തത്തിന്റെ സ്പീഡ് ഒന്നു കുറച്ച് ചുറ്റുപാടുമൊന്നു ശ്രദ്ധിച്ചു. പണയില്‍ വാഴകളുടെ മറവില്‍ ആരോ രണ്ടുപേര്‍ സംസാരിച്ചുനില്‍പ്പൊണ്ട്. അടക്കിപ്പിടിച്ചുള്ള ആ ശബ്ദം കേട്ടിട്ട് പരിചയമുള്ളതുപോലെ തോന്നിയതുകൊണ്ട് ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ ഞാന്‍ അവിടേയ്ക്കു ചെന്നു. അവിടെ നിന്നും ഹൃദയം കൈമാറുന്ന ആ യുവമിഥുനങ്ങളെക്കണ്ട എന്റെ തലയ്ക്കുള്ളില്‍ ഒരു വെള്ളിടി വെട്ടി. അരുണിനോടു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടുനില്‍ക്കുന്ന ആ പെണ്‍കുട്ടിയെ കാണുന്തോറും എന്റെ ശരീരം തളര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. വീഴാതിരിക്കുവാനായി ഞാന്‍ അടുത്തുകണ്ട ഒരു വാഴയില്‍ മുറുക്കെപ്പിടിച്ചു. ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ മെല്ലെ ഞാന്‍ അമ്പലത്തിലേയ്ക്കു നടന്നു.
എന്നെക്കണ്ടതും അജിയും വിനോദുമെല്ലാം അടുത്തേയ്ക്കുവന്നു.

"അളിയാ അരുണിന്റെ കാമുകി ആരാണെന്നറിയാമോ".

വിനോദിന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു ഞാന്‍ പടിക്കെട്ടിലിരുന്നു. എന്റെയുള്ളില്‍ പടുത്തുയര്‍ത്തിയിരുന്ന താജ്മഹല്‍ തകര്‍ന്നുതരിപ്പണമാവുന്നത് ഞാന്‍ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ കുറച്ചുദിവസത്തേയ്ക്കു ഞാന്‍ പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങിയില്ല. ഇനി ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും ഒരു പെണ്ണിനേയും പ്രേമിക്കത്തില്ല എന്നു ഞാന്‍ ശപഥമെടുത്തുകൊണ്ടാണ് അന്നുറങ്ങാന്‍ കിടന്നത്. അത് ജീവിതത്തില്‍ പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കിയോന്നു ചോദിച്ചാല്‍....................?

8 comments:

  1. ഓരോ പ്രണയവും പൊളിഞ്ഞടുങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ശപഥമെടുക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. സരിത, ബിനി,സിന്ധു, ഷിജികുമാരി, സോളി, നിരുപമ, ഗായത്രി, മിനി എത്രയെത്ര ദുഷ്ടകള്‍ എന്നെ വഞ്ചിച്ചിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഞാന്‍ തളര്‍ന്നില്ല. ഓരോ പരാജയത്തിലും തളരാതെ ഒരു നല്ല ദിവസത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു.പറയാമ്പറ്റൂല്ലല്ലോ ചെലപ്പോള്‍ ബിരിയാണി കൊടുക്കുന്നെങ്കിലോ.

    ReplyDelete
  2. തളരരുത് ശ്രീക്കുട്ടാ... തളരരുത്...

    തീര്‍ച്ചയായും ഒരു ദിവസം നിനക്കും കിട്ടും.....
    ബിരിയാണി.

    ReplyDelete
  3. അങ്ങിനെയൊന്നും തളരില്ല പുള്ളേ. നമ്മളിതെത്ര കണ്ടതാ. അഹാ കളി നമ്മളോടാ ഹല്ല പിന്നെ.

    വായനയ്ക്കും അഭിപ്രായത്തിനും നന്ദി നൌഷു

    ReplyDelete
  4. അത് ജീവിതത്തില്‍ പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കിയോന്നു ചോദിച്ചാല്‍....................?

    ഊവ്വാ...അത് കുറെ പ്രാവര്‍ത്തികമായത് തന്നെ ....!!!!!

    ReplyDelete
  5. ബിരിയാണി വേഗം കിട്ടട്ടേ....

    ReplyDelete
  6. സോളിയെ എനിക്കറിയാം ബാക്കിയുള്ളവര്‍ ആരെടെ???????????????
    അപ്പോള്‍ നിനക്ക് ഇതുവരെയും ബിരിയാണി കിട്ടിയില്ലേ ????????????????

    ReplyDelete
  7. ഒറ്റയാനേ ഞാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ കാറ്റിന്റെ ഗതി ശരിയായ ദിശയിലല്ല

    നിലീനം നന്ദുയുണ്ടിട്ടാ

    സുഷാദേ.............

    നീ എന്നെ മാനം കെടുത്താനാണു ഭാവമല്ലേ. എന്തേലും നുണകളെഴുതി ഒരു വഴിക്കാവാന്‍ നോക്കുമ്പം......

    ReplyDelete
  8. You shoud have avoid her name dude (hope u understood)....vere ulla kootharakal onum prasnamallaa....

    Veendum veendum pazhayathilekku pokano mone? Onnumillelum ente chechiyum annanumayirunnallo?

    ReplyDelete