Wednesday, February 9, 2011

മകന്‍..? ഭര്‍ത്താവ്..? പെണ്‍ കോന്തന്‍...?

നിവര്‍ത്തിയിട്ടിരിയ്ക്കുന്ന സാരിയിലേയ്ക്ക് ദേവന്‍ വീണ്ടും നോക്കി.നല്ല കളറാണ്.രാജിയ്ക്കു നന്നായി ചേരും.പക്ഷേ വിലയല്‍പ്പം കൂടുതലാണു.കയ്യിലുള്ള കാശുകൊണ്ട് അതുവാങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ ബാക്കികാര്യങ്ങള്‍ക്കെന്തു ചെയ്യും.രാജിയ്ക്കു മേടിയ്ക്കുമ്പോള്‍ ദിവ്യയ്ക്ക് ഒരു ചുരിദാറിന്റെ തുണിയെങ്കിലും വാങ്ങിയില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ അതുമതി സ്വൈര്യം നഷ്ടപ്പെടാന്‍.പെണ്ണുകെട്ടിയതോടെ പെങ്ങളും അമ്മയുമൊന്നും വേണ്ടാതായി എന്നു എപ്പോഴും അമ്മ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതുകേള്‍ക്കാം.രാജിയാണെങ്കില്‍ അമ്മയോടെ തറുതലമാത്രമേ പറയത്തൊള്ളു.രണ്ടും കൂടി എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും മുറുമുറുത്തുകൊണ്ടിരിക്കും.തനിക്ക് അവളെ സ്നേഹിക്കുവാന്‍ സമയം കിട്ടുന്നില്ലെന്നാണു അവളുടെ പരാതി.പക്ഷേ അമ്മയ്ക്കും പെങ്ങള്‍ക്കും താന്‍ മാത്രമല്ലേയുള്ളു.അല്ലേലും അമ്മ പറയുന്നതിലും കാര്യമുണ്ട്.ആകെ ഒരു പെങ്ങളല്ലേയുള്ളു.അവള്‍ക്കു താനല്ലാതെ ആരു മേടിച്ചുകൊടുക്കും.ഭാഗ്യത്തിനു അവള്‍ സാരിയുടുക്കണ പ്രായമായിട്ടില്ല.

"നല്ല സാരിയാണുസാര്‍.എടുക്കട്ടെ"

സെയില്‍സ്ഗേളിന്റെ ശബ്ദമാണു ദേവനെ ചിന്തകളില്‍ നിന്നുമുണര്‍ത്തിയതു.മുഖത്തു നിറയെ ചിരിയുമായി നില്‍ക്കുന്ന ആ പെണ്‍കുട്ടിയെ നോക്കിയപ്പോള്‍ ദേവന്‍ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലയാട്ടി.അവള്‍ എടുത്തുവച്ച തുണികളെല്ലാം ദേവന്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി എടുത്തുനോക്കി.അമ്മയ്ക്കു മുണ്ടും നേര്യതും ദിവ്യയ്ക്കു ചുരിദാറിന്റെ തുണിയും രാജിയ്ക്ക് സാരിയും.ധാരാളം.

"ഇതിന്റെ ബില്ലെടുക്കു"

ദേവന്‍ പറഞ്ഞതുകേട്ട് സെയില്‍സ് ഗേള്‍ അതെല്ലാമെടുത്തുകൊണ്ട് കാഷ്യറുടെ അടുത്തേയ്ക്കുപോയി.ചിന്താഭാരത്തോടെ പോക്കറ്റില്‍ ഒന്നു തടവിക്കൊണ്ട് ദേവനും അങ്ങോട്ടു നടന്നു.ഒന്നാം തീയതിതന്നെ ശമ്പളം കിട്ടുമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടെന്തുകാര്യം.രണ്ടറ്റവും കൂട്ടിമുട്ടിയ്ക്കുവാന്‍ താന്‍ കിടന്നു പെടാപ്പാടു പെടുന്നത് ആരറിയുന്നു.വീട്ടുചിലവും ദിവ്യയുടെ ഫീസും കറണ്ടുബില്ലും ബാങ്കിലെ കടവും ഇതൊക്കെപോരാഞ്ഞിട്ട് ചിട്ടികളും.ഹൊ ദൈവമേ ആലോചിച്ചാല്‍ തന്നെ ഭ്രാന്തെടുക്കുന്നു.എത്രനാളായി രാജിയോടു പറയുന്നു അവള്‍ക്കൊരു സാരി വാങ്ങിക്കൊടുക്കാമെന്നു.ഇപ്രാവശ്യം എന്തായാലും അതങ്ങ് തീരുമനിച്ചതു തന്നെ.പിന്നെ വാങ്ങുമ്പോള്‍ അവള്‍ക്കുമാത്രം പറ്റില്ലല്ലോ.രാജീവന്‍ കുറച്ചു കാശ് സഹായിച്ചതുകൊണ്ട് നടന്നു.കാഷ്യര്‍ നീട്ടിയ ബില്ല് വാങ്ങിനോക്കിയിട്ട് ദേവന്‍ പഴ്സില്‍ നിന്നും കാശെടുത്തുകൊടുത്തു.പ്ലാസ്റ്റിക കവറുകളിലക്കിയ തുണിയുമായി അവന്‍ പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.

എന്തായാലും ഇന്നു എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കും അവധി നല്‍കുക തന്നെ. പതിവില്ലാതെ അവന്റെ മുഖത്തൊരു മന്ദഹാസം പൊട്ടിവിടര്‍ന്നു.ചുണ്ടിലൊരു മൂളിപാട്ടും.നേരേ തൊട്ടടുത്തുള്ള മാര്‍ക്കറ്റില്‍ കയറിയ അവന്‍ നല്ല കുറച്ചു മീന്‍ വാങ്ങി.അടുത്തുതന്നെയുള്ള കടയില്‍ നിന്നും മറ്റു സാധനങ്ങളും വാങ്ങി ഒരോട്ടോ പിടിച്ചു വീട്ടിലേയ്ക്കു തിരിച്ചു.

റോഡിലെ കുഴികളിലും മറ്റും വീണ് ആടിയുലഞ്ഞ് യാത്രചെയ്യവേ ദേവന്‍ എന്തെല്ലാമോ മനസ്സില്‍ കണക്കുകൂട്ടുകയും കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എത്ര തന്നെ ചിന്തിക്കണ്ടെന്നു കരുതിയിട്ടും ചിലവുകളുടെ കണക്കുകള്‍ അവന്റെയുള്ളില്‍ തെളിഞ്ഞുവന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.കണ്മുന്നില്‍ പാലുകാരനും പത്രക്കാരനും സ്റ്റേഷനറിക്കടക്കാരനും ഇന്‍സ്റ്റാല്‍മെന്റുകാരനും എല്ലാം കൈനീട്ടിനില്‍ക്കുന്നു.എല്ലാപേരും ക്ഷമിയ്ക്കുക.ഈ മാസം പകുതിവീതമേ തരാനുള്ളു.അടുത്ത മാസം ബാക്കികൂടി ചേര്‍ത്തുനള്‍കാം.പണത്തിനു പണം തന്നെ വേണ്ടേ.ചുമ്മാതാണോ ഓരോരുത്തരും കൈക്കൂലിക്കാരായിപോകുന്നത്.

വീട്ടിനുമുമ്പില്‍ ഇറങ്ങി റിക്ഷാക്കാരനു കാശെടുത്തുകൊടുത്തിട്ട് പഴ്സില്‍ അവശേഷിച്ചിരിക്കുന്ന രൂപ വെറുതേയവന്‍ എണ്ണി നോക്കി.രണ്ടായിരം തികച്ചില്ല.ഒരു മാസത്തെ വീട്ടു ചിലവുകള്‍ക്ക് എവിടെ തികയാനാണിത്.വരുന്നതുപോലെ വരട്ടെ.കവറുകളെടുത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവന്‍ വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ള ഒതുക്കുകല്ലുകള്‍ കയറി.ഒരൊച്ചയുമനക്കവുമൊന്നും കേള്‍ക്കുന്നില്ല.എന്തുപറ്റി.തുറന്നുകിടന്ന വാതിലിലൂടെ അകത്തുകയറിയപ്പോള്‍ ദേവന് എന്തോ വല്ലായ്മ അനുഭവപ്പെട്ടുതുടങ്ങി.ഒരു മൂലയിലായി കസേരയിട്ടിരിയ്ക്കുന്ന അമ്മ.ദിവ്യ എന്തോ വായിക്കുന്നു.മുറിയിലേയ്ക്കു പാളി നോക്കിയ അവന്‍ കണ്ടത് കമിഴ്ന്ന് കട്ടിലില്‍ കിടക്കുന്ന രാജിയെയാണു.നശിച്ചു.ഇന്നത്തെ ദിവസവും തകര്‍ന്നു.അമ്മയും അവളും കൂടി ഉരസിക്കാണും.അതിന്റെ ബാക്കി പത്രമാണിതെല്ലാം.

"എടീ ദിവ്യേ.ഈ മീന്‍ വെള്ളത്തിലിട്ടേ.ദാ ഇതു നിനക്കുള്ളതാ.കൊള്ളാമെന്നു നോക്ക്".ചുറിദാറിന്റെ കവറും മീനും എടുത്ത് ദേവന്‍ പെങ്ങളുടെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തു.അവള്‍ അതുവാങ്ങിയിട്ട് അടുക്കളയിലേയ്ക്കു പോയി.

"ഇതമ്മയ്ക്കാണു"

മുണ്ടും നേര്യതും നീട്ടിക്കൊണ്ട് ദേവന്‍ പറഞ്ഞു.രൂക്ഷമായ ഒരു നോട്ടമായിരുന്നു അതിന്റെ മറുപടി.ഒന്നും മിണ്ടാതെയവന്‍ ആ പൊതി മേശപ്പുറത്ത് വച്ചിട്ട് തന്റെ മുറിയിലേയ്ക്കു കയറി.കയ്യിലിരുന്ന സാരിയുടെ പൊതി കട്ടിലിലേയ്ക്കിട്ടിട്ട് ഷര്‍ട്ടൂരി അയയില്‍ തൂക്കിയിട്ട് ഒന്നു ചിന്തിച്ചു നിന്നശേഷമവന്‍ വാതില്‍ അടച്ചശേഷം കട്ടിലിലേയ്ക്കിരുന്നു.കമിഴ്ന്നുകിടക്കുന്ന ഭാര്യയെ ബലം പ്രയോഗിച്ചവന്‍ മലര്‍ത്തിക്കിടത്തി.കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണുനീര്‍ തുടച്ചുകൊണ്ട് എന്തോ പറയാനായി ശ്രമിച്ച അവളുടെ വായ കൈകൊണ്ട് പൊത്തിയിട്ടവന്‍ കുനിഞ്ഞവളുടെ നെറ്റിയില്‍ ഒരുമ്മ നല്‍കി.

"വാങ്ങിച്ചോണ്ടുവന്നിരിയ്ക്കുന്നവന്‍.ആരുടേങ്കിലും വെട്ടത്തുടുക്കുവാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന ഒന്നാണോയിത്.അതെങ്ങിനെ കാശുകൊടുത്താലല്ലേ നല്ല സാധനം കിട്ടൂ.വെലകൂടിയതെല്ലാം അവക്ക് മേടിച്ചു കൊടുക്കെടാ...പെണ്‍കോന്തന്‍.എന്റെ ഈശ്വരമ്മാരെ.."

ചാരിയിട്ടിരിയ്ക്കുന്ന വാതിലില്‍ കൂടി കടന്നുവരുന്ന പിറിപിറുക്കലുകള്‍ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ദേവന്‍ തന്റെ ഭാര്യയുടേ കണ്ണീരണിഞ്ഞ കവിളില്‍ അമര്‍ത്തി ചുംബിച്ചു.ഉപ്പുരസം അവന്റെ നാവില്‍ പടര്‍ന്നു.എന്തെല്ലാമോ പറയുവാനായി വെമ്പല്‍കൊണ്ട അവന്റെ ഭാര്യ തല്‍ക്കാലത്തേയ്ക്ക് അതു മാറ്റിവച്ചിട്ട് ദേവനെ മുറുകെ പുണര്‍ന്നു.


വാല്‍ക്കഷ്ണം:കുറച്ചുസമയങ്ങള്‍ക്കുശേഷം രാജി സാരിയെടുത്തുനോക്കുകയും അതൊട്ടും കൊള്ളില്ല വെലകൊറഞ്ഞതെവിടെയോകിടന്ന സാധനമെന്നും പറഞ്ഞ് പിറുപിറുക്കുകയും അമ്മാവിയമ്മ തന്നെക്കുറിച്ചാണ് മരുമകള്‍ പറയുന്നതെന്നു ധരിച്ച് ഏറ്റുപിടിയ്ക്കുകയും താമസം വിനാ ഒരു മൂന്നാം ലോകമഹായുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുകയും ചെയ്തു.യാതൊന്നിലും കക്ഷി ചേരാതെ റ്റീവിയുടേ വോളിയം കൂട്ടിവച്ച് ദേവന്‍ സിഗററ്റുകള്‍ പുകച്ചുതള്ളിക്കൊണ്ടിരുന്നു.അന്നാ വീട്ടില്‍ പട്ടിണി കിടക്കാതിരുന്നത് കണ്ടന്‍ പൂച്ച മാത്രമായിരുന്നു.അവനു തിന്നാന്‍ നല്ല ഒന്നാന്തരം മീനുണ്ടായിരുന്നല്ലോ..

ശുഭം

ശ്രീക്കുട്ടന്‍

10 comments:

  1. ഈ തല്ലിപ്പൊളി കഥ നടക്കുന്നത് 1998-99 കാലഘട്ടത്തിലാണ്.ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഇങ്ങിനെയെവിടെയെങ്കിലും നടക്കുമോ..?

    ReplyDelete
  2. ഹും....ഇത് തന്നെ നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍....താങ്കള്‍ക്കു ഇതൊരു തിരക്കഥ സ്റ്റൈലില്‍ കൂടി എഴുതാമായിരുന്നു...
    http://malayalamresources.blogspot.com/
    http://entemalayalam.ning.com/

    ReplyDelete
  3. ഇപ്പോഴും ഇങ്ങനെയൊക്കെ നടക്കും..നടക്കാതിരിക്കാൻ പ്രത്യേക കാരണങ്ങളൊന്നും ഞാൻ കാണുന്നില്ല..
    നന്നായി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു...
    അഭിനന്ദനങ്ങൾ

    ReplyDelete
  4. നന്നായിട്ടുണ്ട്.....

    ReplyDelete
  5. തരക്കേടില്ല .....സസ്നേഹം

    ReplyDelete
  6. വായിയ്ക്കുകയും അഭിപ്രായമറിയിക്കുകയും ചെയ്ത എല്ലാ കൂട്ടുകാര്‍ക്കും നന്ദി

    ReplyDelete
  7. ആ അവസാനത്തെ ഏച്ചുകെട്ട് ഇഷ്ട്ടായില്ലാ...

    ReplyDelete
  8. ആശംസകളോടെ..
    ഇനിയും തുടരുക..

    ReplyDelete