Thursday, March 17, 2011

ഇരകള്‍

കത്തിത്തീരാറായ സിഗററ്റ് ഒരിക്കല്‍ കൂടി ചുണ്ടോട് ചേര്‍ത്ത് പരമാ​വധി പുക ഉളില്ലേക്ക് വലിച്ചുകയറ്റിയിട്ട് കുറ്റി പുറത്തേയ്ക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഡ്രൈവര്‍ സീറ്റില്‍ ഒന്നുകൂടിയിളകിയിരുന്നു. അയാളുടെ മൂക്കില്‍ നിന്നും വായില്‍ നിന്നും പുകച്ചുരുളുകള്‍ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പറന്നിറങ്ങി. ബസ്സിനുള്ളില്‍ ഏകദേശം യാത്രക്കാരുണ്ട്. തലതിരിച്ചു ബസ്സിനുള്ളിലേയ്ക്കു നോക്കിയ അയാള്‍ അക്ഷമയോടെ ഒന്നുരണ്ടുവട്ടം ഉച്ചത്തില്‍ ഹോണ്‍ മുഴക്കി. പുറത്ത് ആരോടോ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടു നിന്ന കണ്ടക്ടര്‍ വായില്‍ക്കിടന്ന മുറുക്കാന്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി ചവച്ചു പതം വരുത്തി ഒന്നു നീട്ടിത്തുപ്പിയിട്ട് ബസ്സിലേയ്ക്കു കയറി ഡോര്‍ അടച്ചശേഷം നീട്ടിയൊരു വിസിലടിച്ചു. ബസ്സ് പതിയെ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ നിന്നും നീങ്ങുവാന്‍ തുടങ്ങിയതും പെട്ടന്ന്‍ ഡോറിലാരോ തട്ടുന്നതുകണ്ട കണ്ടക്ടര്‍ വീണ്ടും ഒരു വിസിലടിച്ചു. ഈര്‍ഷ്യയോടെ ബ്രേക്ക് ചവിട്ടിയ ഡ്രൈവര്‍ എന്തെല്ലാമോ പിറുപിറുത്തു. ബസ്സിനുള്ളിലേയ്ക്കു ചാടിക്കയറിയ യുവാവിനെ ഒന്നു നോക്കിയിട്ട് കണ്ടക്ടര്‍ വീണ്ടും നീട്ടി വിസിലടിച്ചതോടെ ബസ്സ് പതിയെ അതിന്റെ വേഗത കൈവരിക്കാനാരംഭിച്ചു. രാത്രിയുടെ തണുപ്പിലേയ്ക്ക് ഊളിയിട്ടുകൊണ്ട് അത് തന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം തേടി പ്രയാണമാരംഭിച്ചു.

തന്റെയടുത്തായുള്ള സീറ്റിലിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനെ സുധാകരന്‍ ഒന്നു പാളി നോക്കി. മെലിഞ്ഞ ദേഹം. ഒരു മുപ്പതു വയസ്സിനപ്പുറം തോന്നിയ്ക്കില്ല. വളര്‍ന്നുകിടക്കുന്ന തലമുടിയും താടിയും. കരുവാളിച്ച മുഖം. ചെറുതായി കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്ന അയാളുടെ നെറ്റിയില്‍ വിയര്‍പ്പുമണികള്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കൂട് സൌകര്യമായ ഒരു സ്ഥലത്ത് വച്ചിട്ട് കൈവിരല്‍ കൊണ്ട് നെറ്റിയിലെ വിയര്‍പ്പു വടിച്ചെടുത്തുകളഞ്ഞിട്ട് സീറ്റിലേയ്ക്കു ചാരിയിരുന്ന അയാളെ നോക്കി ഒരു ചിരി ചിരിച്ചിട്ട് സുധാകരന്‍ മെല്ലെ ചോദിച്ചു.

"എന്താ പേര്?"

അലക്ഷ്യമായി സുധാകരനെ ഒന്നു നോക്കിയശേഷമയാള്‍ തല തിരിച്ചു പുറത്തേയ്ക്കു നോക്കിയിരുന്നു. ഇച്ഛാഭംഗത്തോടെ സുധാകരന്‍ തലയൊന്നു വെട്ടിച്ചിട്ട് തന്റെ സീറ്റിലേയ്ക്കമര്‍ന്നിരുന്നു. ബസ്സ് നല്ല വേഗതയിലാണ്. പുറത്തുനിന്നുള്ള ശീതക്കാറ്റില്‍ സുധാകരനു ചെറുതായി വിറയനുഭവപ്പെട്ടു. കൈകള്‍ കൂട്ടിത്തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് വിന്‍ഡോ ഷട്ടര്‍ ഇട്ടശേഷം അയാള്‍ വീണ്ടും ചെറുപ്പക്കാരനെ നോക്കി. പാറിപ്പറക്കുന്ന തലമുടി ഒരു കൈകൊണ്ട് മാടിയൊതുക്കിയിട്ട് നിര്‍വികാരനെപ്പോലെയിരിക്കുന്ന അയാളെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലുമറിയണമെന്ന്‍ സുധാകരനു കലശലായ ആഗ്രഹം പൊട്ടിമുളച്ചു. എന്തായാലും മൂന്നാലുമണിക്കൂറുള്ള യാത്രയില്‍ എന്തേലും മിണ്ടിപ്പറഞ്ഞിരിക്കാമല്ലോ. ഉറക്കമൊട്ടു വരുന്നതുമില്ല.

"ഞാന്‍ സുധാകരന്‍. പട്ടണത്തില്‍ ഒരു കടയിലാ ജോലി. കുറച്ചു ദിവസായി നാട്ടീപ്പോണമെന്ന്‍ വിജാരിക്കുന്നു. ഇന്നാ ഒന്നു തരപ്പെട്ടത്. എന്തുചെയ്യാം. പെണ്ണുമ്പിള്ളേം മക്കളേം ഒക്കെ കൂടെ താമസിപ്പിക്കാനാഗ്രാമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ലന്നേ. ഹൊ. ഈ കിട്ടുന്ന നക്കാപ്പിച്ചകൊണ്ടെന്തോ ചെയ്യാനാ. പിന്നെ രണ്ടു പശൂം പത്തുപതിനഞ്ച് കോഴീം ആടും എല്ലാമൊക്കെ കളഞ്ഞിട്ട് വന്നു നിന്നാ രമണിയ്ക്കും ഒരു മനസ്സമാധാനമുണ്ടാവില്ലന്നേ. പിന്നെന്താ രണ്ടോ മൂന്നോ മാസം കൂടുമ്പം ഞാന്‍ ഒരു രണ്ടുദെവസത്തേയ്ക്ക് വീട്ടീപ്പോവും. എന്നാലല്ലേ ഒരു രസമൊള്ളു."

കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സുധാകരന്‍ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ തോളില്‍ തട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അയാളാകട്ടെ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാത്തമട്ടിലിരുന്നതേയുള്ളു.

"മൂത്തമോളുണ്ടല്ലോ സുജ. അവള്‍ക്ക് പാട്ടെന്നുവച്ചാ ജീവനാണു. ടീവീലു പാട്ടുപരിപാടികളുവരുമ്പം അവളുടെ ഒരു ചാട്ടം കാണണം. കൊതിയായിപ്പോവും.പിന്നെ രണ്ടാമത്തത് ആണാ. രണ്ടുവയസ്സേ ഒള്ളങ്കിലെന്താ ഒരു പതിനഞ്ചിന്റെ കുരുത്തക്കേടാണവന്റെ കയ്യിലു. ഹൊ രണ്ടിനേം ഒരുമിച്ചു മേയ്ക്കുന്ന രമണിയെ സമ്മതിക്കണം"

ഒച്ചയൊടെ പറഞ്ഞിട്ട് മകന്റെ ഏതോ കുസൃതിത്തരം ആലൊചിച്ചെടുത്തെന്നപോലെ സുധാകരന്‍ ഉറക്കെചിരിച്ചു.

"ഹല്ല സംസാരത്തിനെടയ്ക്കു ചോദിക്കുവാന്‍ മറന്നു. പേരെന്താണെന്നു പറഞ്ഞില്ലല്ലോ?"

സുധാകരന്‍ ഒന്നിളകിയിരുന്നിട്ട് ചെറുപ്പക്കാരനോടു വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

"ജയദേവന്‍"

ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ഇഷ്ടമില്ലാത്തവണ്ണം പറഞ്ഞു.

"നാട്ടീപ്പോവ്വായിരിക്കും"

"അതെ"

"ഇവിടെ എവിടെയാ ജോലിചെയ്യുന്നത്.സര്‍ക്കാറിലാണോ അതോ പ്രൈവറ്റിലോ ? "

ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ഒരു നിമിഷം സുധാകരനെ ഒന്നു സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയിട്ട് മെല്ലെ എന്നാല്‍ നല്ല ഘനത്തില്‍ പറഞ്ഞു.

"ഒരുത്തനെ വെട്ടിക്കൊന്നതിനു കഴിഞ്ഞ എട്ടുവര്‍ഷമായി ജയിലിലായിരുന്നു ഞാന്‍. ഇന്നു വൈകുന്നേരമാ ഇറങ്ങിയതു. എന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു മൂന്നാമത്തെ മാസമായിരുന്നു കൊലപാതകകേസില്‍ പെട്ടത്. ജയിലില്‍ വച്ചാണ് എനിക്കൊരു മോന്‍ ജനിച്ച കാര്യം ഞാനറിഞ്ഞത്. രണ്ടുമൂന്നുവര്‍ഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഭാര്യ കുഞ്ഞിനേയും കളഞ്ഞിട്ട് ആരുടെ ഒപ്പമോ പോയി. മോനിപ്പം എന്റെ അമ്മേടെ കൂടെയുണ്ട്. അവനെ കാണാന്‍ വേണ്ടിയാണീ യാത്ര. എന്താ ഇത്രേം മതിയോ. അതോ ഇനീം വല്ലോമറിയണോ"

ക്രോധം നിഴലിക്കുന്ന മുഖഭാവത്തോടെ തന്നെനോക്കിയിരിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനെ അവിശ്വസനീയതയോടെ നോക്കിക്കൊണ്ട് സുധാകരന്‍ അല്‍പ്പ സമയം തരിച്ചിരുന്നു. സമചിത്തതകൈവരിച്ചശേഷം അയാള്‍ തന്റെ ബാഗില്‍ നിന്നും ഒരു കുപ്പി വെള്ളമെടുത്ത് മടമടാകുടിച്ചിട്ട് നാലുപാടും നോക്കി. ബസ്സിലുള്ള മിക്കപേരും നല്ല ഉറക്കമാണു. ചെറുപ്പക്കാരനാവട്ടെ ഓടിമറയുന്ന മരങ്ങളേയും കെട്ടിടങ്ങളേയും നോക്കിയിരിക്കുന്നു. സീറ്റിലേയ്ക്കു ചാരിയിരുന്ന സുധാകരന്റെ മനസ്സില്‍ നിരവധി ചോദ്യങ്ങള്‍ അലയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാല്‍ അതിനുത്തരം കണ്ടെത്തുവാന്‍ മിനക്കെടാതെ അയാള്‍ കണ്ണടച്ചിരുന്നു.

തനിക്കിറങ്ങാനുള്ള സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ ബസ്സ് നിന്നപ്പോള്‍ സുധാകരന്‍ തന്റെ ബാഗുമായെഴുന്നേറ്റു. ചെറുപ്പക്കാരനെ ഒന്നുകൂടി നോക്കിയിട്ട് അയാള്‍ പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.
ആ ചെറുപ്പക്കാരനോടു എന്തെല്ലാമോ ചോദിക്കണമെന്നോ പറയണമെന്നോ അയാള്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാലും ഏതോ ഒരദൃശ്യ ശക്തി അയാളെ അതില്‍ നിന്നും തടഞ്ഞു. പിന്നീടെപ്പോഴെങ്കിലും കണ്ടുമുട്ടുകയാണെങ്കില്‍ ചെറുപ്പക്കാരനോട് ഒരു ക്ഷമ പറയണമെന്നു മനസ്സില്‍ കരുതിക്കൊണ്ട് സുധാകരന്‍ തന്റെ പ്രീയപ്പെട്ടവരുടെയടുത്തെത്തുവാന്‍ വെമ്പുന്ന മനസ്സുമായി ഓട്ടോറിക്ഷയില്‍ കയറിയിരുന്നു.

രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞ് ഭാര്യയുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും നല്ല ചൂടു ചായയും വാങ്ങിമൊത്തിക്കുടിച്ചുകൊണ്ട് പത്രപാരായണമാരംഭിച്ച സുധാകരന്‍ മൂന്നാമത്തെ പേജിലായി വലിയ അക്ഷരത്തില്‍ കണ്ട വാര്‍ത്ത ഉറക്കെ വായിച്ചു. യുവാവിനെ വെട്ടിയും കുത്തിയും കൊലപ്പെടുത്തി എന്നായിരുന്നു ആ വാര്‍ത്ത. പൂര്‍വ്വവൈരാഗ്യമാണു കൊലപാതകത്തിനു കാരണമെന്നും എട്ടൊമ്പതുകൊല്ലങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് കൊല്ലപ്പെട്ട ബ്ലെയിഡ് സുനിലിന്റെ കൊലപാതകത്തിലെ പ്രധാനപ്രതിയായിരുന്ന യുവാവിനെ സുനിലിന്റെ തന്നെ സംഘാങ്ങളാണ് കൊലപ്പെടുത്തിയതെന്നും പോലീസ് പറഞ്ഞു. വാര്‍ത്തയോടൊപ്പം കൊടുത്തിരിയ്ക്കുന്ന ചിത്രത്തില്‍ സുധാകരന്‍ തറച്ചു നോക്കി. തന്റെയൊപ്പം ബസ്സില്‍ യാത്രചെയ്ത മെലിഞ്ഞ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ നിര്‍വ്വികാരമായ മുഖമായിരുന്നാചിത്രത്തിനും.


ശ്രീക്കുട്ടന്‍

6 comments:

  1. ചെയ്യുന്നതാരായാലും എന്തായാലും അതിന്റെ ഫലം അനുഭവിച്ചേ മതിയാവൂ..

    ReplyDelete
  2. വാളെടുത്തവന്‍ വാളാലെ.

    ReplyDelete
  3. വാളെടുത്തവൻ വാളാൽ..
    അവതരശൈലി സൂപ്പർ
    ആശംസകൾ

    ReplyDelete
  4. ശ്രീക്കുട്ടന്റെ എഴുത്ത് അസ്സലായി ..അനുഭവിപ്പിച്ചു ,.നീര്‍വികാരനെ പോലെ എന്ന് പറയേണ്ട ..പോലെ അല്ലായിരുന്നല്ലോ ..ശരിക്കും നിര്‍വികാരതയല്ലായിരുന്നോ അയാളുടെ മുഖമുദ്ര !

    ReplyDelete
  5. റാംജി സാബ്,

    നന്ദീട്ടോ,

    കമ്പര്‍,

    താങ്ക്യൂ....താങ്ക്യൂ...

    രമേശേട്ടാ,

    വായിച്ചതിനും അഭിപ്രായം പറഞ്ഞതിനും നന്ദി.

    ReplyDelete
  6. ഒരുപാട് പറഞ്ഞ കഥ..കെട്ടുറപ്പുള്ള ശൈലിയിലൂടെ നന്നായി അവതരിപ്പിച്ചു.

    ReplyDelete