അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ തലമുടി വാരിക്കെട്ടിക്കൊണ്ട് അവള് പായില് നിന്നും എഴുന്നേറ്റു. അടുത്തുതന്നെ കിടന്ന ബ്ലൌസും പാവാടയും എടുത്തയാള്ക്കു പുറം തിരിഞ്ഞുനിന്നത് ധരിച്ചു. തറയില് നിന്നും സാരിയെടുത്ത് ചുറ്റിയിട്ട് അയാളെതന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അല്പ്പനേരം നിന്നു.
"എന്താടീ നിക്കണത്.കാശൊക്കെ തന്നതല്ലേ".പരുക്കന് ഒച്ചയില് മുക്രയിട്ടുകൊണ്ടയാള് ചോദിച്ചിട്ട് പോക്കറ്റില് നിന്നും ഒരു ബീഡിയെടുത്തു കൊളുത്തി.
"ഇന്നാ പിടിച്ചോ .ശല്യം എത്ര കൊടുത്താലും ആക്രാന്തം തീരില്ല.സ്വര്ണ്ണം കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയതല്ലേ".വെറുപ്പോടെ പറഞ്ഞിട്ടയാള് ഒരു ഇരുപത് രൂപാ നോട്ടെടുത്ത് ചുരുട്ടിയവളുടെ നേര്ക്കിട്ടുകൊടുത്തു.
തറയില് കിടന്ന ആ നോട്ടേടുത്ത് നിവര്ത്തി ചുളിവ് മാറ്റിയശേഷം ഒരിക്കല്ക്കൂടി കണ്ണാടിയില് നോക്കി തലമുടി മാടിയൊതുക്കിയശേഷം അവള് ആ കുടുസ്സു മുറിയില് നിന്നും പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങിയിട്ട് വേഗം വീട്ടിലേയ്ക്കു നടന്നു.
എഴുതിയിടത്തോളം ഒരാവര്ത്തികൂടി വായിച്ചു നോക്കിയിട്ട് അയാള് അല്പ്പനേരം ചിന്തിച്ചിരുന്നു. തന്റെ ഈ കഥ ഏതു രീതിയില് തുടരണമെന്നാലോചിച്ചു അയാള് കട്ടിലിലേയ്ക്കു ചാഞ്ഞുകിടന്നു കണ്ണുകളടച്ചു.
തന്റെ കഥയിലെ നായിക വ്യഭിചാരിണിയായതിനു ഒരു വ്യക്തമായ കാരണം അവതരിപ്പിക്കണം.ഒന്നുകില് അവളെ ആരെങ്കിലും വഞ്ചിച്ച് ഉപേക്ഷിച്ചതുമൂലം ജീവിക്കാനൊരു മാര്ഗ്ഗവുമില്ലാതെ ഈ തൊഴിലിലേയ്ക്കിറങ്ങിയതാണെന്നെഴുതിയാലോ.അതോ അമിതമായ കാമാസക്തിമൂലം അവള് തന്നെ സ്വയം തിരഞ്ഞെടുത്തതാണീ വഴിയെന്നാക്കിയാലോ.ഒരു നിശ്ചയമില്ലാതെ അയാള് കുഴങ്ങി. ഒരു സിഗററ്റ് പുകച്ചുതള്ളിയശേഷം അയാള് കിടക്കയില് നിവര്ന്നിരുന്നിട്ട് രണ്ടും കല്പ്പിച്ച് തന്റെ കഥ തുടരാനാരംഭിച്ചു.കഥയുടെ അവസാനമാകുമ്പോള് എല്ലാം തനിയെ വ്യക്തമാകുമെന്നയാള്ക്കുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ള ഇടറോഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോള് വഴിയരുകിലെ ചായക്കടയില് നിന്നും തന്റെ മോള്ക്കായി മേടിച്ച എണ്ണപ്പലഹാരം അവള് പൊതിഞ്ഞു ഭദ്രമായി കയ്യില് പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.ഇരുട്ട് വീണ ദുര്ഗന്ധപൂരിതമായ ആ വഴിയില് കൂടി നടക്കുമ്പോള് അവള്ക്കൊട്ടും പേടി തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിലും ഇപ്പോള് മറ്റെന്തിനേക്കാളും അധികം ഇരുട്ടിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവളാണല്ലോ അവള്. ഇരുട്ടത്ത് തന്നെത്തിരക്കിവരുന്ന ആള്ക്കാരെ അവള് വല്ലാതെയിഷ്ടപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയിരുന്നു.അവര് തരുന്ന മുഷിഞ്ഞ നോട്ടുകള്ക്ക് മറ്റെന്തിനേക്കാളുമവള് വില കല്പ്പിച്ചിരുന്നു. വിശപ്പ് കെടുത്തുന്ന എന്തിനേയും ആരാധിക്കുവാന് അവള് പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.
തന്റെ കയ്യില് ആരോ കയറിപിടിച്ചെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ അവള് ഒന്നു നിന്നു. വീടെത്താറാവുന്നു.താന് കൊണ്ടുവരുന്ന പലഹാരവും കാത്ത് ഉറങ്ങാതെ കാത്തിരിയ്ക്കുന്ന ഒരേഴുവയസ്സുകാരിയും പിന്നെയൊരു കിളവിയും അവളുടെ മനോമുകുരത്തില് ഒന്നു മിന്നിമറഞ്ഞു. എന്നാല് തന്റെ കയ്യില് പിടിച്ചു വലിയ്ക്കുന്ന ധാതാവിനെ പെണക്കുന്നതെങ്ങനെ.അവന് തരുന്ന നോട്ടില് എന്തെല്ലാം നടത്താനുള്ളതാ. തല്ക്കാലം മകളൊന്നു വിശന്നു കരയട്ടെ.അല്ലേലും ഇപ്പോഴേ വിശപ്പിന്റെ വിളിയറിഞ്ഞുവളരുന്നതാണു നല്ലത്. ചിന്തകള് മാറ്റിവച്ച് അവള് ആ രൂപത്തിനൊപ്പം ഇരുട്ടിലേയ്ക്കു നടന്നു.
രാത്രിയുടെ ഇരുളില് വീണ്ടും തുണികള് അഴിഞ്ഞുവീണു. സീല്ക്കാരങ്ങളും അപശബ്ദങ്ങളും മറ്റുമുയര്ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.ഒരാളില് നിന്നും പലയാളുകള് രംഗം കയ്യടക്കി.അവളുടെ എതിര്പ്പുകളൊന്നും ഫലം കണ്ടില്ല.തന്റെ ശരീരത്തില് കരിനാഗത്തെപ്പോലെയിഴയുന്ന കൈകള് തട്ടിമാറ്റാന് അവള് ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.ഒടുവില് എപ്പോഴോ ബോധം വരുമ്പോള് തനിക്ക് എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കാനുള്ള ത്രാണിപോലുമില്ലെന്നവള്ക്കു മനസ്സിലായി. ആ പരിസരത്തെങ്ങും ഒരു മനുഷ്യജീവിയുള്ള ലക്ഷണമുണ്ടായിരുന്നില്ല.രാത്രി വളരെയേറെ കനത്തിരുന്നു.തന്റെ മാറില് കിടന്ന വിയര്ത്തു കുതിര്ന്ന നൂറിന്റെ നോട്ടെടുത്തവള് ഭദ്രമായി വച്ചശേഷം ഒരു വിധത്തില് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ചിതറിക്കിടന്നിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങള് വാരിയണിഞ്ഞ് മകള്ക്കായി വാങ്ങിവച്ചിരുന്ന പലഹാരപ്പൊതിയെടുത്തു. അതിനുള്ളില് ഒന്നും തന്നെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. മനസ്സില് ഒരു നൂറായിരം ചീത്തകള് വിളിച്ചശേഷം അവള് വേച്ചുവേച്ചു തന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്കു നടന്നു.
അകലെ നിന്നെയവള് കണ്ടു.ദാരിദ്ര്യം പിടിച്ചതുപോലെ തൂങ്ങിക്കത്തുന്ന മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ നേര്ത്ത വെട്ടം.ആ ചെറ്റമാടത്തിന്റെ വാതില് ചേര്ത്തടച്ച്ശേഷം മണ്കുടത്തിലൊണ്ടായിരുന്ന കുറച്ചു വെള്ളമെടുത്തവള് മടമടാ കുടിച്ചു.അരണ്ടചിമ്മിനിവെട്ടത്തില് മുഷിഞ്ഞ തുണിയും പുതച്ചുകിടന്നുറങ്ങുന്ന തന്റെ മകളെയും വയസ്സിതള്ളയേയും നോക്കിയപ്പോള് അവളുടെ കണ്ണുകളില് ഒരു നീര്മണിയുരുണ്ടുകൂടി.പാവം വിശന്നു തളര്ന്നുറങ്ങുകയാണ്.ഉറങ്ങട്ടെ അവളെങ്കിലും.പായുടെ കോണിലായി മകളേയും ചേര്ത്തുപിടിച്ചുകിടക്കുമ്പോള് അവളുടെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഈശ്വരാ തന്റെ മകളെങ്കിലും...
രാവിലെ ഉണര്ന്നപ്പോള് ശരീരം മുഴുവന് ഇടിച്ചുനുറുക്കിയതുപോലെയുള്ള വേദന. ചെറിയ ഒരു പനിയുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു.കിളവിത്തള്ളയുണ്ടാക്കിയ കാപ്പിവെള്ളം കുടിച്ചിട്ട് ഉച്ചവരെ മൂടിപ്പുതച്ചുകിടന്നു. ഇതിനിടയില് തള്ളപോയി കൊറച്ച് അരിയും മറ്റും മേടിച്ചുകൊണ്ട് വന്ന് കഞ്ഞിവയ്ക്കുവാന് തുടങ്ങിയിരുന്നു.ചെറ്റവാതിലില് ആരോ തട്ടുന്നത്കേട്ടു മയക്കത്തില് നിന്നുമുണര്ന്നവള് വാതില് തുറന്നു.മുമ്പില് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നില്ക്കുന്ന വാസുവിനെ അവള് വെറുപ്പോടെ നോക്കി.
"പെട്ടന്നൊന്ന് റെഡിയാവ്.നല്ലൊരു കോളൊത്തുവന്നിട്ടൊണ്ട്.ദേ വണ്ടിയൊണ്ട്.ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളില് തിരിച്ചുവരാം.നല്ല കാശുകിട്ടുമെടീ".ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ വാസു അരയില് നിന്നും ഒരു ബീഡിയെടുത്തു കൊളുത്തി.
ഒരുനിമിഷമൊന്നാലോചിച്ചുനിന്നെങ്കിലും പച്ചനോട്ടുകളുടെ രൂപം മനസ്സില് നിറഞ്ഞപ്പോള് ശരീരത്തിന്റെ വേദനയെല്ലാം മറന്നവള് വേഷം മാറുവാന് തൊടങ്ങി.
"അല്ല നിന്റെ മോളങ്ങു വലിയ പെണ്ണാവാറായല്ലോടീ.ഒരു മൂന്നാലു കൊല്ലം കൂടിക്കഴിഞ്ഞാപ്പിന്നെ നിനക്കു റെസ്റ്റെടുക്കാം.കാശു കൊറേയൊണ്ടാക്കും നീ.നമ്മളെ മറന്നുകളയല്ലപ്പോള്." ഇറയത്തേയ്ക്കു വന്ന അവളുറ്റെ മകളെ ചേര്ത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വിടലച്ചിരിയോടെ വാസു പറഞ്ഞു. അവന്റെ കൈകള് ആ കുഞ്ഞുശരീരത്തില് തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
"ത്ഫ..ഇനി ഒരിക്കള്ക്കൂടി ഇതേപോലുള്ള ചെറ്റവര്ത്തമാനം പറഞ്ഞാല്" വിറച്ചുതുള്ളി ഒരു ഭദ്രകാളിയെപ്പോലെ നില്ക്കുന്ന അവളെ വാസു ഒരല്പ്പം പേടിയോടെ നോക്കി.
"ഛേയ് നീ പെണങ്ങാതെടീ ഞാനൊരു തമാശപറഞ്ഞതല്ലേ. പെട്ടന്നു വാ.വണ്ടി വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്നു." വാസു പെട്ടന്നു തന്നെ പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.അയാളോടൊപ്പം നടന്ന് തന്റെയമ്മ പോകുന്നത് നോക്കി ഇറയത്തുതന്നെ മകള് നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു.
വാസു നീട്ടിയ ചോക്ലേറ്റ് പൊതി വാങ്ങുമ്പോള് ആ കുഞ്ഞുമുഖം ആഹ്ലാദം കൊണ്ടു നിറഞ്ഞു.എത്ര നാളായി അമ്മയോടു പറയുന്നതാണു.വാസു ചുറ്റുപാടുമൊന്നു നോക്കി. ആരുമില്ല. കിളവിത്തള്ള പുറകുവശത്ത് എന്തോ വേവിക്കുന്ന തിരക്കിലാണു. സന്ധ്യ മയങ്ങുന്നതേയുള്ളൂ.അവളുടെ അമ്മ വരാനെന്തായാലും ഒരുപാടിരുട്ടും. വാസു അവളെ തന്നോടു ചേര്ത്തു നിര്ത്തി. അവന്റെ കൈകള് തന്റെ കുഞ്ഞുശരീരത്തില് ഇഴഞ്ഞുതുടങ്ങിയത് ചോക്ലേറ്റ് തിന്നുന്ന തിരക്കില് അവള് അറിഞ്ഞില്ല. മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക് അപ്പോഴും തൂങ്ങി തൂങ്ങി കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
എപ്പോഴോ വേദനിച്ചുകരയാന് തുടങ്ങിയ അവളുടെ വായ് വാസുവിന്റെ കരങ്ങളാല് ബന്ധിക്കപ്പെട്ടു.ഒടുവില് പാപത്തിന്റെ ശമ്പളമെന്നോണം തന്റെ കുഞ്ഞുകയ്യില് പിടിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരമ്പതുരൂപനോട്ട് നിവര്ത്തിനോക്കിയിട്ട് ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ കുറച്ചുനേരമിരുന്ന അവള് അതമ്മയ്ക്കു നല്കുവാനായി മാറ്റിവച്ചശേഷം ഒരു പുതിയ ചോക്ലേറ്റെടുത്തു തിന്നുവാനാരംഭിച്ചു. മുറിയിലാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ലപ്പോള്.ഒരു പുതിയ വ്യഭിചാരിണികൂടി ജനിച്ചതറിയാതെ അവളുടെ അമ്മ തന്റെ മുഖത്തിനുനേരെ വരുന്ന ഒരു ജോഡി ചുണ്ടുകളെ നേരിടാനെന്നവണ്ണം തന്റെ ചുണ്ടുകള് കൂട്ടിപ്പിടിക്കുകയായിരുന്നപ്പോള്.
കയ്യിലിരുന്ന പേപ്പറും പേനയും കട്ടിലില് വച്ചിട്ട് അയാള് ദീര്ഘമായൊന്നു നിശ്വസിച്ചു.എഴുതി പൂര്ത്തിയാക്കിയ കഥ അയാള് ഒരാവര്ത്തികൂടി വായിച്ചു നോക്കി.കൊള്ളം നന്നായിരിക്കുന്നു. ഒരു ബീഡി കൊളുത്തിക്കൊണ്ടയാള് കട്ടിലില് ചാരിയിരുന്നു.
"നാശം പിടിയ്ക്കാന്.ചുമ്മാ വെളക്കു കത്തിച്ചുവച്ചിരുന്നുകൊള്ളും.മണ്ണെണ്ണ ഫ്രീയായിട്ടുകിട്ടുന്നതല്ലേ.എന്തിനിങ്ങനെ കെടത്തീക്കണ്.ബാക്കിയൊള്ളോര്ക്കുപദ്രവത്തിനായി". പരുഷമായ ശാപവാക്കുകള് കേട്ട് അയാള് തലയുയര്ത്തിനോക്കി. ഭാര്യയാണു.
"കഥ എഴുതാത്ത കൊറവേയുള്ളു.അതുമതിയല്ലോ വയറുവീക്കാന്.കണ്ടവന്റെ കയ്യും കാലുമൊടിക്കാന് നടന്ന് നടന്ന് വണ്ടികേറിയിറങ്ങി കട്ടിലീന്നെഴുന്നേക്കാന് പറ്റാണ്ടായീല്ലെ. ചെയ്തിട്ടൊള്ളതിനൊക്കെ അനുഭവിക്കണ്ടെ.അന്നുതൊട്ടിന്നുവരെ അനുഭവിക്കാന് ഞാന് മാത്രം. എന്നാ ചത്തുതൊലയോ അതുമില്ല.ഇനിയെത്ര നാളുകൂടി എന്റെ ഭഗവാനേ". അവള് നിര്ത്തണ ഭാവമില്ല.
കണ്ണാടിയില് നോക്കി മുഖത്ത് പൌഡര് തേച്ചുപിടിപ്പിക്കുന്ന ഭാര്യയെ അയാള് ചരിഞ്ഞു നോക്കി.അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങാന് തൊടങ്ങുന്ന അവളോടായി അയാള് പറഞ്ഞു
"അമ്മിണീ രാവിലെ വരുമ്പം ഒരരക്കുപ്പി സാധനം കൊണ്ടുവരാന് മറക്കരുത്.എത്ര നാളായെടീ. പിന്നെ കൊറച്ചുപേപ്പര് കൂടി മേടിച്ചോ. അതും തീരാറായി"
ചവിട്ടിത്തുള്ളി പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങിപ്പോകുന്ന ഭാര്യയോടു പറഞ്ഞശേഷം അയാള് തന്റെ കഥയെടുത്ത് ഭദ്രമായി മേശക്കുള്ളില് വച്ചു.അയാളുടെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാത്ത കഥാശ്രേണിയിലേയ്ക്കു മറ്റൊന്നുകൂടി.
"എന്താടീ നിക്കണത്.കാശൊക്കെ തന്നതല്ലേ".പരുക്കന് ഒച്ചയില് മുക്രയിട്ടുകൊണ്ടയാള് ചോദിച്ചിട്ട് പോക്കറ്റില് നിന്നും ഒരു ബീഡിയെടുത്തു കൊളുത്തി.
"ഇന്നാ പിടിച്ചോ .ശല്യം എത്ര കൊടുത്താലും ആക്രാന്തം തീരില്ല.സ്വര്ണ്ണം കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയതല്ലേ".വെറുപ്പോടെ പറഞ്ഞിട്ടയാള് ഒരു ഇരുപത് രൂപാ നോട്ടെടുത്ത് ചുരുട്ടിയവളുടെ നേര്ക്കിട്ടുകൊടുത്തു.
തറയില് കിടന്ന ആ നോട്ടേടുത്ത് നിവര്ത്തി ചുളിവ് മാറ്റിയശേഷം ഒരിക്കല്ക്കൂടി കണ്ണാടിയില് നോക്കി തലമുടി മാടിയൊതുക്കിയശേഷം അവള് ആ കുടുസ്സു മുറിയില് നിന്നും പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങിയിട്ട് വേഗം വീട്ടിലേയ്ക്കു നടന്നു.
എഴുതിയിടത്തോളം ഒരാവര്ത്തികൂടി വായിച്ചു നോക്കിയിട്ട് അയാള് അല്പ്പനേരം ചിന്തിച്ചിരുന്നു. തന്റെ ഈ കഥ ഏതു രീതിയില് തുടരണമെന്നാലോചിച്ചു അയാള് കട്ടിലിലേയ്ക്കു ചാഞ്ഞുകിടന്നു കണ്ണുകളടച്ചു.
തന്റെ കഥയിലെ നായിക വ്യഭിചാരിണിയായതിനു ഒരു വ്യക്തമായ കാരണം അവതരിപ്പിക്കണം.ഒന്നുകില് അവളെ ആരെങ്കിലും വഞ്ചിച്ച് ഉപേക്ഷിച്ചതുമൂലം ജീവിക്കാനൊരു മാര്ഗ്ഗവുമില്ലാതെ ഈ തൊഴിലിലേയ്ക്കിറങ്ങിയതാണെന്നെഴുതിയാലോ.അതോ അമിതമായ കാമാസക്തിമൂലം അവള് തന്നെ സ്വയം തിരഞ്ഞെടുത്തതാണീ വഴിയെന്നാക്കിയാലോ.ഒരു നിശ്ചയമില്ലാതെ അയാള് കുഴങ്ങി. ഒരു സിഗററ്റ് പുകച്ചുതള്ളിയശേഷം അയാള് കിടക്കയില് നിവര്ന്നിരുന്നിട്ട് രണ്ടും കല്പ്പിച്ച് തന്റെ കഥ തുടരാനാരംഭിച്ചു.കഥയുടെ അവസാനമാകുമ്പോള് എല്ലാം തനിയെ വ്യക്തമാകുമെന്നയാള്ക്കുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ള ഇടറോഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോള് വഴിയരുകിലെ ചായക്കടയില് നിന്നും തന്റെ മോള്ക്കായി മേടിച്ച എണ്ണപ്പലഹാരം അവള് പൊതിഞ്ഞു ഭദ്രമായി കയ്യില് പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.ഇരുട്ട് വീണ ദുര്ഗന്ധപൂരിതമായ ആ വഴിയില് കൂടി നടക്കുമ്പോള് അവള്ക്കൊട്ടും പേടി തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിലും ഇപ്പോള് മറ്റെന്തിനേക്കാളും അധികം ഇരുട്ടിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവളാണല്ലോ അവള്. ഇരുട്ടത്ത് തന്നെത്തിരക്കിവരുന്ന ആള്ക്കാരെ അവള് വല്ലാതെയിഷ്ടപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയിരുന്നു.അവര് തരുന്ന മുഷിഞ്ഞ നോട്ടുകള്ക്ക് മറ്റെന്തിനേക്കാളുമവള് വില കല്പ്പിച്ചിരുന്നു. വിശപ്പ് കെടുത്തുന്ന എന്തിനേയും ആരാധിക്കുവാന് അവള് പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.
തന്റെ കയ്യില് ആരോ കയറിപിടിച്ചെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ അവള് ഒന്നു നിന്നു. വീടെത്താറാവുന്നു.താന് കൊണ്ടുവരുന്ന പലഹാരവും കാത്ത് ഉറങ്ങാതെ കാത്തിരിയ്ക്കുന്ന ഒരേഴുവയസ്സുകാരിയും പിന്നെയൊരു കിളവിയും അവളുടെ മനോമുകുരത്തില് ഒന്നു മിന്നിമറഞ്ഞു. എന്നാല് തന്റെ കയ്യില് പിടിച്ചു വലിയ്ക്കുന്ന ധാതാവിനെ പെണക്കുന്നതെങ്ങനെ.അവന് തരുന്ന നോട്ടില് എന്തെല്ലാം നടത്താനുള്ളതാ. തല്ക്കാലം മകളൊന്നു വിശന്നു കരയട്ടെ.അല്ലേലും ഇപ്പോഴേ വിശപ്പിന്റെ വിളിയറിഞ്ഞുവളരുന്നതാണു നല്ലത്. ചിന്തകള് മാറ്റിവച്ച് അവള് ആ രൂപത്തിനൊപ്പം ഇരുട്ടിലേയ്ക്കു നടന്നു.
രാത്രിയുടെ ഇരുളില് വീണ്ടും തുണികള് അഴിഞ്ഞുവീണു. സീല്ക്കാരങ്ങളും അപശബ്ദങ്ങളും മറ്റുമുയര്ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.ഒരാളില് നിന്നും പലയാളുകള് രംഗം കയ്യടക്കി.അവളുടെ എതിര്പ്പുകളൊന്നും ഫലം കണ്ടില്ല.തന്റെ ശരീരത്തില് കരിനാഗത്തെപ്പോലെയിഴയുന്ന കൈകള് തട്ടിമാറ്റാന് അവള് ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.ഒടുവില് എപ്പോഴോ ബോധം വരുമ്പോള് തനിക്ക് എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കാനുള്ള ത്രാണിപോലുമില്ലെന്നവള്ക്കു മനസ്സിലായി. ആ പരിസരത്തെങ്ങും ഒരു മനുഷ്യജീവിയുള്ള ലക്ഷണമുണ്ടായിരുന്നില്ല.രാത്രി വളരെയേറെ കനത്തിരുന്നു.തന്റെ മാറില് കിടന്ന വിയര്ത്തു കുതിര്ന്ന നൂറിന്റെ നോട്ടെടുത്തവള് ഭദ്രമായി വച്ചശേഷം ഒരു വിധത്തില് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ചിതറിക്കിടന്നിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങള് വാരിയണിഞ്ഞ് മകള്ക്കായി വാങ്ങിവച്ചിരുന്ന പലഹാരപ്പൊതിയെടുത്തു. അതിനുള്ളില് ഒന്നും തന്നെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. മനസ്സില് ഒരു നൂറായിരം ചീത്തകള് വിളിച്ചശേഷം അവള് വേച്ചുവേച്ചു തന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്കു നടന്നു.
അകലെ നിന്നെയവള് കണ്ടു.ദാരിദ്ര്യം പിടിച്ചതുപോലെ തൂങ്ങിക്കത്തുന്ന മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ നേര്ത്ത വെട്ടം.ആ ചെറ്റമാടത്തിന്റെ വാതില് ചേര്ത്തടച്ച്ശേഷം മണ്കുടത്തിലൊണ്ടായിരുന്ന കുറച്ചു വെള്ളമെടുത്തവള് മടമടാ കുടിച്ചു.അരണ്ടചിമ്മിനിവെട്ടത്തില് മുഷിഞ്ഞ തുണിയും പുതച്ചുകിടന്നുറങ്ങുന്ന തന്റെ മകളെയും വയസ്സിതള്ളയേയും നോക്കിയപ്പോള് അവളുടെ കണ്ണുകളില് ഒരു നീര്മണിയുരുണ്ടുകൂടി.പാവം വിശന്നു തളര്ന്നുറങ്ങുകയാണ്.ഉറങ്ങട്ടെ അവളെങ്കിലും.പായുടെ കോണിലായി മകളേയും ചേര്ത്തുപിടിച്ചുകിടക്കുമ്പോള് അവളുടെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഈശ്വരാ തന്റെ മകളെങ്കിലും...
രാവിലെ ഉണര്ന്നപ്പോള് ശരീരം മുഴുവന് ഇടിച്ചുനുറുക്കിയതുപോലെയുള്ള വേദന. ചെറിയ ഒരു പനിയുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു.കിളവിത്തള്ളയുണ്ടാക്കിയ കാപ്പിവെള്ളം കുടിച്ചിട്ട് ഉച്ചവരെ മൂടിപ്പുതച്ചുകിടന്നു. ഇതിനിടയില് തള്ളപോയി കൊറച്ച് അരിയും മറ്റും മേടിച്ചുകൊണ്ട് വന്ന് കഞ്ഞിവയ്ക്കുവാന് തുടങ്ങിയിരുന്നു.ചെറ്റവാതിലില് ആരോ തട്ടുന്നത്കേട്ടു മയക്കത്തില് നിന്നുമുണര്ന്നവള് വാതില് തുറന്നു.മുമ്പില് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നില്ക്കുന്ന വാസുവിനെ അവള് വെറുപ്പോടെ നോക്കി.
"പെട്ടന്നൊന്ന് റെഡിയാവ്.നല്ലൊരു കോളൊത്തുവന്നിട്ടൊണ്ട്.ദേ വണ്ടിയൊണ്ട്.ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളില് തിരിച്ചുവരാം.നല്ല കാശുകിട്ടുമെടീ".ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ വാസു അരയില് നിന്നും ഒരു ബീഡിയെടുത്തു കൊളുത്തി.
ഒരുനിമിഷമൊന്നാലോചിച്ചുനിന്നെങ്കിലും പച്ചനോട്ടുകളുടെ രൂപം മനസ്സില് നിറഞ്ഞപ്പോള് ശരീരത്തിന്റെ വേദനയെല്ലാം മറന്നവള് വേഷം മാറുവാന് തൊടങ്ങി.
"അല്ല നിന്റെ മോളങ്ങു വലിയ പെണ്ണാവാറായല്ലോടീ.ഒരു മൂന്നാലു കൊല്ലം കൂടിക്കഴിഞ്ഞാപ്പിന്നെ നിനക്കു റെസ്റ്റെടുക്കാം.കാശു കൊറേയൊണ്ടാക്കും നീ.നമ്മളെ മറന്നുകളയല്ലപ്പോള്." ഇറയത്തേയ്ക്കു വന്ന അവളുറ്റെ മകളെ ചേര്ത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വിടലച്ചിരിയോടെ വാസു പറഞ്ഞു. അവന്റെ കൈകള് ആ കുഞ്ഞുശരീരത്തില് തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
"ത്ഫ..ഇനി ഒരിക്കള്ക്കൂടി ഇതേപോലുള്ള ചെറ്റവര്ത്തമാനം പറഞ്ഞാല്" വിറച്ചുതുള്ളി ഒരു ഭദ്രകാളിയെപ്പോലെ നില്ക്കുന്ന അവളെ വാസു ഒരല്പ്പം പേടിയോടെ നോക്കി.
"ഛേയ് നീ പെണങ്ങാതെടീ ഞാനൊരു തമാശപറഞ്ഞതല്ലേ. പെട്ടന്നു വാ.വണ്ടി വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്നു." വാസു പെട്ടന്നു തന്നെ പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.അയാളോടൊപ്പം നടന്ന് തന്റെയമ്മ പോകുന്നത് നോക്കി ഇറയത്തുതന്നെ മകള് നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു.
വാസു നീട്ടിയ ചോക്ലേറ്റ് പൊതി വാങ്ങുമ്പോള് ആ കുഞ്ഞുമുഖം ആഹ്ലാദം കൊണ്ടു നിറഞ്ഞു.എത്ര നാളായി അമ്മയോടു പറയുന്നതാണു.വാസു ചുറ്റുപാടുമൊന്നു നോക്കി. ആരുമില്ല. കിളവിത്തള്ള പുറകുവശത്ത് എന്തോ വേവിക്കുന്ന തിരക്കിലാണു. സന്ധ്യ മയങ്ങുന്നതേയുള്ളൂ.അവളുടെ അമ്മ വരാനെന്തായാലും ഒരുപാടിരുട്ടും. വാസു അവളെ തന്നോടു ചേര്ത്തു നിര്ത്തി. അവന്റെ കൈകള് തന്റെ കുഞ്ഞുശരീരത്തില് ഇഴഞ്ഞുതുടങ്ങിയത് ചോക്ലേറ്റ് തിന്നുന്ന തിരക്കില് അവള് അറിഞ്ഞില്ല. മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക് അപ്പോഴും തൂങ്ങി തൂങ്ങി കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
എപ്പോഴോ വേദനിച്ചുകരയാന് തുടങ്ങിയ അവളുടെ വായ് വാസുവിന്റെ കരങ്ങളാല് ബന്ധിക്കപ്പെട്ടു.ഒടുവില് പാപത്തിന്റെ ശമ്പളമെന്നോണം തന്റെ കുഞ്ഞുകയ്യില് പിടിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരമ്പതുരൂപനോട്ട് നിവര്ത്തിനോക്കിയിട്ട് ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ കുറച്ചുനേരമിരുന്ന അവള് അതമ്മയ്ക്കു നല്കുവാനായി മാറ്റിവച്ചശേഷം ഒരു പുതിയ ചോക്ലേറ്റെടുത്തു തിന്നുവാനാരംഭിച്ചു. മുറിയിലാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ലപ്പോള്.ഒരു പുതിയ വ്യഭിചാരിണികൂടി ജനിച്ചതറിയാതെ അവളുടെ അമ്മ തന്റെ മുഖത്തിനുനേരെ വരുന്ന ഒരു ജോഡി ചുണ്ടുകളെ നേരിടാനെന്നവണ്ണം തന്റെ ചുണ്ടുകള് കൂട്ടിപ്പിടിക്കുകയായിരുന്നപ്പോള്.
കയ്യിലിരുന്ന പേപ്പറും പേനയും കട്ടിലില് വച്ചിട്ട് അയാള് ദീര്ഘമായൊന്നു നിശ്വസിച്ചു.എഴുതി പൂര്ത്തിയാക്കിയ കഥ അയാള് ഒരാവര്ത്തികൂടി വായിച്ചു നോക്കി.കൊള്ളം നന്നായിരിക്കുന്നു. ഒരു ബീഡി കൊളുത്തിക്കൊണ്ടയാള് കട്ടിലില് ചാരിയിരുന്നു.
"നാശം പിടിയ്ക്കാന്.ചുമ്മാ വെളക്കു കത്തിച്ചുവച്ചിരുന്നുകൊള്ളും.മണ്ണെണ്ണ ഫ്രീയായിട്ടുകിട്ടുന്നതല്ലേ.എന്തിനിങ്ങനെ കെടത്തീക്കണ്.ബാക്കിയൊള്ളോര്ക്കുപദ്രവത്തിനായി". പരുഷമായ ശാപവാക്കുകള് കേട്ട് അയാള് തലയുയര്ത്തിനോക്കി. ഭാര്യയാണു.
"കഥ എഴുതാത്ത കൊറവേയുള്ളു.അതുമതിയല്ലോ വയറുവീക്കാന്.കണ്ടവന്റെ കയ്യും കാലുമൊടിക്കാന് നടന്ന് നടന്ന് വണ്ടികേറിയിറങ്ങി കട്ടിലീന്നെഴുന്നേക്കാന് പറ്റാണ്ടായീല്ലെ. ചെയ്തിട്ടൊള്ളതിനൊക്കെ അനുഭവിക്കണ്ടെ.അന്നുതൊട്ടിന്നുവരെ അനുഭവിക്കാന് ഞാന് മാത്രം. എന്നാ ചത്തുതൊലയോ അതുമില്ല.ഇനിയെത്ര നാളുകൂടി എന്റെ ഭഗവാനേ". അവള് നിര്ത്തണ ഭാവമില്ല.
കണ്ണാടിയില് നോക്കി മുഖത്ത് പൌഡര് തേച്ചുപിടിപ്പിക്കുന്ന ഭാര്യയെ അയാള് ചരിഞ്ഞു നോക്കി.അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങാന് തൊടങ്ങുന്ന അവളോടായി അയാള് പറഞ്ഞു
"അമ്മിണീ രാവിലെ വരുമ്പം ഒരരക്കുപ്പി സാധനം കൊണ്ടുവരാന് മറക്കരുത്.എത്ര നാളായെടീ. പിന്നെ കൊറച്ചുപേപ്പര് കൂടി മേടിച്ചോ. അതും തീരാറായി"
ചവിട്ടിത്തുള്ളി പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങിപ്പോകുന്ന ഭാര്യയോടു പറഞ്ഞശേഷം അയാള് തന്റെ കഥയെടുത്ത് ഭദ്രമായി മേശക്കുള്ളില് വച്ചു.അയാളുടെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാത്ത കഥാശ്രേണിയിലേയ്ക്കു മറ്റൊന്നുകൂടി.
