അസ്തമയസൂര്യന്‍ പടിഞ്ഞാറേ ചക്രവാളത്തിലേയ്ക്കു മെല്ലെമെല്ലെ അടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇളം ചുവപ്പു നിറം പടര്‍ന്ന ആകാശത്തിലേയ്ക്ക് ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ കൌതുകത്തോടെ അയാള്‍ കുറേനേരം നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ തന്റെ നീണ്ട താടിയില്‍ തടവിക്കൊണ്ട് ജുബ്ബയുടെ പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും ഒരു സിഗററ്റെടുത്ത് കത്തിച്ചുകൊണ്ട് നീണ്ടു പരന്നുകിടക്കുന്ന പാടശേഖരത്തിനു നടുവിലൂടെയുള്ള ചെറിയ പാതയില്‍ കൂടി അയാള്‍ പതിയെ നടന്നു. എത്ര വര്‍ഷങ്ങള്‍‍ക്കുശേഷമാണ് ഇതേപോലെ നടക്കുന്നത്. നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന തോട്ടിലെ വെള്ളത്തില്‍ കുത്തിമറിയുന്ന കുട്ടികളെ കണ്ടപ്പോള്‍ അയാളുടെ ഉള്ളിലെ കുസൃതിക്കാരനായ കുട്ടിയുമുണരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.വെള്ളത്തില്‍ കിടന്നു മറിയുന്ന രണ്ടു പേരെ നോക്കി ശുണ്ഠിയെടുത്ത് ഒച്ച വയ്ക്കുകയും കയ്യിലിരിക്കുന്ന ചെറിയ കമ്പ് ഉയര്‍ത്തിക്കാണിച്ച് പേടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ മുഖം അയാളുടെ മനോമുകുരത്തില്‍ ഒരു നിമിഷം മിന്നിത്തെളിഞ്ഞു. ആ വെള്ളത്തില്‍ അവര്‍ക്കൊപ്പം കരണം മറിയാനും നീന്തിത്തുടിയ്ക്കാനും മനസ്സാവേശം കൊണ്ടെങ്കിലും അതടക്കിക്കൊണ്ടയാള്‍ മുന്നോട്ടു നടന്നു.
"ഒന്നു തീ തരുമോ"
ആ ചോദ്യമാണ് അയാളെ ചിന്തയില്‍ നിന്നുമുണര്‍ത്തിയത്.പശുവിനേയും പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ബീഡിയും ചുണ്ടിലാക്കി നില്‍ക്കുന്ന ആളിനെ അയാള്‍ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.നാരായണേട്ടന്‍ തന്നെയത്.പ്രായത്തിന്റെ ചില്ലറ അഴിച്ചുപണികള്‍ ശരീരത്തിലുണ്ടായിട്ടുള്ളതല്ലാതെ വലിയ മാറ്റമൊന്നും വന്നിട്ടില്ല.പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും ലൈറ്ററെടുത്ത് നീട്ടിയിട്ട് അയാള്‍ നാരായണേട്ടനെ തന്നെ നോക്കിനിന്നു.
"അല്ല മനസ്സിലായില്ലല്ലോ.എവിടെ പോകുവാനാ"
ബീഡി കത്തിച്ചിട്ട് ലൈറ്റര്‍ തിരികെകൊടുത്തുകൊണ്ട് നാരായണേട്ടന്‍ അയാളോട് ചോദിച്ചു.
"ഞാന്‍..അത്..പിന്നെ വാക്കുകള്‍ കിട്ടാതെ ഒന്നുഴറിയ അയാള്‍ തൊണ്ടയില്‍ ഒന്നു പിടിച്ചു.
"കൊറച്ചു ദൂരേന്നാ.എത്തിയപ്പോള്‍ സന്ധ്യയാവാറായി" പറഞ്ഞിട്ടയാള്‍ നടത്തമാരംഭിച്ചു.
"ഇവിടെ ആരെ കാണാനാ" പശുവിനേയും പിടിച്ച് കൂടെ നടന്നുകൊണ്ട് നാരായണേട്ടന്‍ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
"ഈ പാട്ട് കേള്‍‍ക്കുന്നതെവിടെ നിന്നാ". അന്തരീക്ഷത്തില്‍ അലയടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭക്തിഗാനം കേട്ടിട്ട് വിഷയം മാറ്റാനെന്നവണ്ണം അയാള്‍ നാരായണേട്ടനോടു ചോദിച്ചു.
"അതോ.അത് ശിവന്റമ്പലത്തീന്നാ. മംഗലത്തെ ശ്രീധരന്നായര് കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഒരു മൈക്ക് സെറ്റ് അമ്പലത്തിനു സംഭാവനയായി മേടിച്ചു നല്‍കി.അതോണ്ടു ഇത്തിരി പാട്ടും ഒച്ചേം കേക്കാം.അമ്പലം പുതുക്കിപ്പണിയാമ്പോവേണ്.അതിന്നായി കമ്മറ്റിയൊക്കെ ഒണ്ടാക്കിക്കഴിഞ്ഞു". ഉത്സാഹത്തോടെ പറഞ്ഞിട്ട് നാരായണേട്ടന്‍ പശുവിന്റെ കയറിമ്മേല്‍ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നു.
"അമ്പലത്തിന്റെ അടുത്ത താമസിച്ചിരുന്ന ദേവകിയമ്മയ്ക്കിപ്പോളെങ്ങിനെയുണ്ട്".അയാള്‍ മടിച്ചുമടിച്ച് നാരായണേട്ടനോട് ചോദിച്ചു.
നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന നാരായണേട്ടന്‍ പെട്ടന്ന്‍ നിന്നു.
"വടക്കേലെ ദേവകിയുടെ കാര്യമാണോ നിങ്ങള്‍ ചോദിയ്ക്കുന്നത്.കഷ്ടം ആരും തിരിഞ്ഞു നോക്കാനില്ലാതെ പട്ടിണിയും രോഗോമൊക്കെയായി നരകിച്ചു നരകിച്ചാ പാവം മരിച്ചത്.ഒന്നൊന്നരകൊല്ലായി.രണ്ടു മക്കളൊണ്ടായിരുന്നെന്ന്‍ പറഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം.അനാഥപ്രേതത്തിനെപ്പോലെ കുഴിച്ചിടുകയായിരുന്നു.ഒരു ആണ്‍ചെറുക്കനൊണ്ടായിരുന്നത് പത്തുപതിനഞ്ച് കൊല്ലം മുമ്പ് നാടുവിട്ടുപോയതാ.ചത്തോ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നോ എന്നുപോലും ആര്‍ക്കുമറിയില്ല.പിന്നെയൊള്ള മോള്.അത് പറയാതിരിക്കുകയാ ഭേദം.അല്ല ഇതൊക്കെ ചോദിക്കുവാന്‍ നിങ്ങളാരാ.അവരുടെ ബന്ധുവോ മറ്റോ ആണോ"
നടവഴിയില്‍ ഒരു പ്രതിമകണക്കേ നിശ്ചലം നിന്ന അയാളുടെ തോളില്‍ പിടിച്ചു കുലുക്കിക്കൊണ്ട് നാരായണേട്ടന്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അയാള്‍ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു.കണ്ണുകളില്‍ ഉറഞ്ഞുകൂടിയ നീര്‍മണികള്‍ നാരായണേട്ടന്‍ കാണാതെ തുടച്ചുകൊണ്ടയാള്‍ മെല്ലെ നടത്തം തുടര്‍ന്നു.
"കാര്യം ദേവകി പെഴയൊക്കെതന്നേരുന്നു.രണ്ടു മക്കളേം ഒണ്ടാക്കിയിട്ട് കള്ളുകുടിച്ച് അടിയുമൊണ്ടാക്കിനടന്ന ദിവാരന് വീട്ടുകാര്യം നോക്കാനെങ്ങാനും സമയോണ്ടാരുന്നോ.ഒടുവില്‍ പാടത്തിട്ട് ആരൊ കുത്തിക്കൊല്ലുകാര്‍ന്നു.ആറേഴു കുത്തൊണ്ടായിരുന്നു മേത്ത്.മക്കളെ വളത്താനായി മറ്റൊരു വഴീമില്ലാണ്ടായപ്പോ ദേവകി പിഴച്ചു.അതിനവളെ കുറ്റം പറയാനൊക്കോ.പത്തു പതിനാലു വയസ്സുവരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് വളര്‍ത്തിയപ്പോ ആ ചെക്കന്‍ ഒരു ദെവസം കേറിയെടഞ്ഞേക്കണ്. തള്ളേടെ തൊഴിലുമൂലം അവനു മാനക്കേട് സഹിക്കാന്‍ പറ്റണില്ലാത്രേ. അല്ല അവനേം കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല.ചെക്കന്‍ വലുതായപ്പോ അവനു മനസ്സിലാവൂല്ലേ എല്ലാം.ഒടുവീ ഒരീസം വീട്ടിലെ കലോം ചട്ടീമൊക്കെ വാരിവലിച്ചുപൊട്ടിച്ചിട്ട് ചെക്കനെങ്ങാണ്ടോടിപ്പോയി. പത്തു പതിനഞ്ച് വയസ്സായ അവന് വല്ല കൂലിപ്പണിയ്ക്കും പോയി അമ്മയെം പെങ്ങളേം നോക്കിക്കൂടാരുന്നോ.അതീപ്പിന്നെ ദേവകി അപ്പണി നിര്‍ത്തി. വീടുകളിലൊക്കെപ്പോയി കൊച്ചുകൊച്ചു ജോലിയൊക്കെചെയ്ത് ആ പെങ്കൊച്ചിനെ വളര്‍ത്തി.പറഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം തള്ളേടല്ലേ മോള്. ഹെയ്..ഹെ നില്ല് പശൂ. ഇതെവിടെ ഓടേണ്".പെട്ടന്ന്‍ കയറും വലിച്ചുകൊണ്ട് വയലിലെയ്ക്കോടിയെറങ്ങിയ പശൂന്റെ പിറകേ നാരായണേട്ടന്‍ വയലിലേയ്ക്കു ചാടി.
വയല്‍വരമ്പേ നടക്കുമ്പോള്‍ അയാളുടെ കാലുകള്‍ ബലം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപൊലെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.എവിടെയെങ്കിലും ഒന്നിരിയ്ക്കാന്‍ അയാള്‍ കൊതിച്ചു.അമ്പലത്തിനടുത്തെ കൊച്ചു ചായക്കടയിലെ ബെഞ്ചിലായി തളര്‍ന്നിരുന്ന അയാള്‍ ഒരു ചായ പറഞ്ഞശേഷം മേശമേലിരുന്ന ജഗ്ഗിലെ മുഴുവന്‍ വെള്ളവും കുടിച്ചു തീര്‍ത്തു.വിറയാര്‍ന്ന കൈകളാലൊരു സിഗററ്റെടുത്ത് ചുണ്ടില്‍ വച്ചു കൊളുത്തിയശേഷം അയാള്‍ ചുറ്റുമൊന്നു നോക്കി.കടയിലിരിക്കുന്ന രണ്ടുമൂന്നുപേര്‍ തന്നെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കുന്നു.കടക്കാരന്‍ നീട്ടിയ ചായമേടിച്ചുകുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ പശുവിനെ ഒരു തെങ്ങില്‍ കെട്ടിയിട്ട് നാരായണേട്ടനുമെത്തി.ചായ കുടിച്ചുകഴിഞ്ഞ് കാശും കൊടുത്തിട്ട് അയാള്‍ പെട്ടന്ന്‍ അവിടെ നിന്നുമെഴുന്നേറ്റ് നടക്കാനാരംഭിച്ചു.
"അല്ല ആരാണെന്ന്‍ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ".
പുറകില്‍ നിന്നും നാരായണേട്ടന്‍ വിളിച്ചു ചോദിക്കുന്നത് അയാള്‍ കേട്ട ഭാവം നടിച്ചില്ല. സന്ധ്യ മയങ്ങിത്തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വീതിയേറിയ ആ വരമ്പിന്റെ തലയ്ക്കല്‍ നിന്നുകൊണ്ട് അയാള്‍ പ്രേതഭവനം പോലെ വാഴപ്പണകള്‍ക്കിടയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ആ കൊച്ചുമാടത്തിലേയ്ക്കു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. മെല്ലെ വരമ്പിലൂടെ നടന്നയാള്‍ ആ മുറ്റത്തെത്തി. ചിതലുകേറി ഏകദേശം നിലം പൊത്താറായിരിക്കുന്ന ആ കൂരയുടെ മുമ്പില്‍ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവനെപ്പോലെ അയാള്‍ നിന്നു.മുറ്റം നിറയെ കാടുപിടിച്ചുകിടക്കുന്നു. ഇരുട്ടിനു കട്ടി കൂടിക്കൂടി വരുന്നു. എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ദയനീയമായ തേങ്ങല്‍ അയാളുടെ കാതില്‍ അലയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ ആ തിണ്ണയില്‍ ഇരുട്ടിനെ സാക്ഷിയാക്കി അയാളിരുന്നു.
"എടാ ശിവാ മോളു വീഴാതെ പിടിച്ചോടാ"
വളരെയകലെനിന്നെങ്ങോ കേള്‍ക്കുന്നതുപോലെയുള്ള സ്വരം കേട്ട് ഒരു കുഞ്ഞിക്കയ്യില്‍ മുറുക്കെപിടിക്കാനെന്നവണ്ണം ഇരുളിലേയ്ക്ക് അയാള്‍ കൈകള്‍ നീട്ടി.
"പത്തു പതിനഞ്ച് വയസ്സായ അവന് വല്ല കൂലിപ്പണിയ്ക്കും പോയി അമ്മയെം പെങ്ങളേം നോക്കിക്കൂടാരുന്നോ".
തന്നോടു നാരായണേട്ടന്‍ പറഞ്ഞ വാചകങ്ങള്‍ അവന്റെ ഉള്ളത്തിലിരുന്നു പൊള്ളിക്കൊണ്ടിരുന്നു.ആ അഴുക്കു നിറഞ്ഞ തറയില്‍ മലര്‍ന്നുകിടന്ന അയാളുടെ കവിളുകളിലൂടെ കണ്ണീര്‍ച്ചാലുകള്‍ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.എന്തിനായിരുന്നിരിയ്ക്കാം താനന്ന്‍ ഓടിപ്പോയത്.അറിയില്ല.എന്നിട്ടു താനെന്തുനേടി.അതുമറിയില്ല.ഇപ്പോള്‍ ഇത്രയും കാലത്തിനുശേഷം താനെന്തിനായിട്ടാണ് തിരിച്ചു വന്നത്.തന്റെ പാവം അമ്മ പട്ടിണികിടന്ന്‍ ആരും നോക്കാനില്ലാതെ നരകിച്ചു മരിച്ചവാര്‍ത്ത കേള്‍ക്കാനോ.അതോ അമ്മയുടെ വഴി സ്വീകരിച്ച് ആരുടേയോകൂടെ പോയ പെങ്ങളെക്കുറിച്ചറിയാനോ.താനന്ന്‍ എന്തെലും കൂലിപ്പണിയ്ക്കൊക്കെപ്പോയി വീടു നോക്കിയിരുന്നെങ്കില്‍.....ഇരുട്ടിലിരുന്ന്‍ വിതുമ്പുന്ന ഒരു രൂപത്തിനുനേരെ കൈകളുയര്‍ത്തി കൂപ്പിക്കൊണ്ടയാള്‍ ഉറക്കെയുറക്കെ കരഞ്ഞു.അതിനൊട്ടും ശബ്ദമില്ലായിരുന്നു.നെഞ്ചിന്‍ കൂടിനകത്ത് അതിശക്തമായൊരു വേദന ഉടലെടുത്തുവൊ.അയാള്‍ തന്റെ കണ്ണുകള്‍ മെല്ലെപൂട്ടി.ശുഷ്കിച്ച രണ്ടു കൈത്തലങ്ങള്‍ തന്റെ കവിളില്‍ തലോടി തന്നെയാശ്വസിപ്പിക്കുന്നതായി അയാള്‍‍ക്കു തോന്നി.കണ്ണുതുറക്കാതെ ആ തലോടലിന്റെ സുഖവും പേറി അയാള്‍ തന്റെ ഉറക്കമാരംഭിച്ചു.ഒരിക്കലും ഉണരാത്ത ഉറക്കം......
ശ്രീക്കുട്ടന്‍
Tuesday, July 27, 2010
Monday, July 26, 2010
അവന്റെ ആദ്യത്തെ തിരുമുറിവ്
1986 ലെ ഒരു വേനല്‍ദിനം.സമയമേകദേശം വൈകിട്ടു നാലുമണികഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.പരവതാനി വിരിച്ചതുപോലെ നീണ്ടുനിവര്‍ന്നു ആലസ്യം പൂണ്ടതുപോലെകിടക്കുന്ന പാടശേഖരത്തിനു നടുവിലൂടെയുള്ള ചെറിയ തോട്ടുവരമ്പേ കയ്യിലൊരു ചോറ്റുപാത്രവും തൂക്കിപ്പിടിച്ച് അവനങ്ങിനെ ആടിക്കുണുങ്ങി വരുകയാണു.മറ്റാരുമല്ല. നമ്മുടെ കഥാനായകന്‍ തന്നെ.ഇഷ്ടന്റെ ചുണ്ടത്ത് ഒരു പാട്ട് തത്തിക്കളിക്കുന്നുണ്ട്.പാട്ട് കുട്ടിയിലേ വളരെയിഷ്ടമായിരുന്നാശാന്.സംഗീതം പഠിക്കണമെന്ന കടുത്ത ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അതവന്‍ പുറത്ത് പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല.വീട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ദയനീയത ഏകദേശം മനസ്സിലാക്കാവുന്ന പ്രായമൊക്കെ അവനുണ്ടായിരുന്നു.
ഗ്രാമത്തെ രണ്ടായിപകുത്തുമാറ്റുന്നതുപോലെയാണ് വയലേലകളുടെ കിടപ്പ്.വയലിനെ കൃത്യമായി കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ചെറുതോടൊഴുകുന്നുണ്ട്.മഴക്കാലത്ത് ഈ തോട്ടില്‍ നിറയെ വെള്ളമുണ്ടാകും.എല്ലാപേരുടേയും കുളിയും നനയുമൊക്കെ അതില്‍ തന്നെയാണ്.മാനത്തുകണ്ണികളും സിലോപ്പി മീനും വരാലും ഒക്കെ ഇഷ്ടമ്പോലെ നീന്തിത്തുടിക്കുന്ന ആ തോട്ടിലാണ് നമ്മുടെ നായകനും അതേ കൊലയിലുള്ള അനിയന്‍ കുട്ടിയും പിന്നെ ഗ്രാമത്തിലെ മറ്റു മാക്രിപ്പിള്ളേരും ഒക്കെ അര്‍മ്മാദിക്കുന്നത്.മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞ് വേനല്‍ തുടങ്ങുന്നതോടെ വയലുകള്‍ക്കൊപ്പം തോടും വറ്റി വരളും.സ്കൂളടച്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ കളി മുഴുവന്‍ വയലിലായിരിക്കും.അത്രയ്ക്കു വിശാലമായ പ്ലേഗ്രൌണ്ട് വേറെവിടെകിട്ടും.
പറഞ്ഞുപറഞ്ഞ് ഞാന്‍ സംഭവത്തില്‍ നിന്നും അകന്നുപോയി.നമ്മുടെ നായകന്‍ തോട്ടുവരമ്പേ വരികയാണു.കയ്യിലുള്ള ചോറ്റുപാത്രത്തില്‍ ഉള്ളത് കൊറച്ച് പായസമാണു.ആശാന്റെ ഒരേയൊരു പുണ്യമാമാശ്രീയുടെ വീട്ടില്‍ നിന്നും കൊടുത്തയച്ചതാണത്.മാമാശ്രീയും കുടുംബവും താമസിക്കുന്നത് അല്‍പ്പം ദൂരെയാണ്.ഒരു അരമണിക്കൂര്‍ നടന്നുപോകുവാനുള്ള ദൂരമേയുള്ളു കേട്ടോ.അവിടെ നിന്നും കൊടുത്തയച്ച ആ പായസവുമായി രണ്ടുമണികഴിഞ്ഞപ്പോഴേ
തിരിച്ചതാണു.തോട്ടിലും വയലിലുമൊക്കെ മറിഞ്ഞു മറിഞ്ഞു ആശാന്‍ വീട്ടിനടുത്തെത്താറായപ്പോഴേയ്ക്കാണ് ആ ദുരന്തം സംഭവിച്ചത്. വയലിന്റെ നടുക്കായിരുന്ന ഒരു കൊക്കിനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് നടന്ന പുള്ളിക്കാരന്‍ വര‍മ്പിനുകുറുകേയുണ്ടായിരുന്ന മട ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.അതില്‍ കാലുമടങ്ങി ദേ കിടക്കുന്നു ഉണങ്ങിവരണ്ടു കിടക്കുന്ന തോട്ടിനുള്ളില്‍.
പാറപോലെ ഉറച്ചുകിടക്കുന്ന തറയില്‍ വീണ ആശാന്റെ ബോധം അപ്പോഴേ പോയി.
മുഖത്ത് തണുത്ത വെള്ളം വീണപ്പോള്‍ അവന് മെല്ലെ കണ്ണുകള്‍ തുറന്നു.താഴത്തെ വീട്ടിലെ പങ്കജാക്ഷിയമ്മയാണു.ആദ്യം അവന് നോക്കിയത് തൊട്ടടുത്തിരുന്ന ചോറ്റുപാത്രത്തിലേയ്ക്കായിരുന്നു.വലതുകൈകൊണ്ട് അതെത്തിയെടുത്തപ്പോള്‍ അവനു സങ്കടം സഹിക്കാനായില്ല. അതിലുണ്ടായിരുന്ന പായസംമുഴുവന്‍ ചരിഞ്ഞുപോയായിരുന്നു.പായസം തിന്നാനായി കൊതിയോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന തന്റെ അനിയന്റേയും കുഞ്ഞനുജത്തിയുടേയും മുഖങ്ങള്‍ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.ഇടതുകൈകുത്തിയെഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച അവന് ഒരു നിലവിളിയോടെ തറയിലേയ്ക്ക് മറിഞ്ഞു.ഇടതുകൈ മുട്ടിന്റവിടെവച്ച് ഒടിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്.വേലയ്ക്കു പോയിരിക്കുന്ന അമ്മ മടങ്ങിവന്നിട്ടുവേണം ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടുപോകാന്‍.ഒരു ചെറിയ തോര്‍ത്തുകൊണ്ട് കയ്യ് കഴുത്തില്‍ കെട്ടിതൂക്കിയിട്ടിട്ട് അവനെ വീട്ടിലേയ്ക്കു കൊണ്ടുപോയി.തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലെ പിള്ളെരുമായി കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അനുജന്‍ ഓടി വന്നു.കൂടെ തെറിച്ച് തെറിച്ച് അനുജത്തിയും.വേദനിച്ചു കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചേട്ടനെകണ്ടപ്പോള്‍ അവരും കൂടെകൂടി.
കൂലിപ്പണി കഴിഞ്ഞ് മുഷിഞ്ഞുനാറിയ വേഷവുമായി വന്ന അവന്റെ അമ്മ ഒടിഞ്ഞുകെട്ടിതൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന കയ്യുമായി നില്‍ക്കുന്ന മകനെക്കണ്ട് ആദ്യമൊന്നമ്പരന്നു.പങ്കജാക്ഷിയമ്മ അവരെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.ആകെ പരവശയായി തിണ്ണയില്‍ തളര്‍ന്നിരുന്ന അവര്‍ മടിയില്‍ തിരുകി വച്ചിരുന്ന രണ്ടുമൂന്ന്‍ നോട്ടുകളെടുത്ത് നോക്കിയശേഷം മൂക്കുതുടച്ചിട്ട് അയയില്‍ നിന്നും കഴുകിയിട്ടിരുന്ന ഒരു തോര്‍ത്തെടുത്ത് മാറത്തിട്ടിട്ട് അയല്‍പക്കത്തെ വീട്ടിലേയ്ക്കു നടന്നു.കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് അവിടെ നിന്നും മടങ്ങിവന്ന അമ്മ കയ്യും കാലുമൊക്കെ കഴുകിയിട്ട് വേഷം മാറി അനുജത്തിയേയുമെടുത്ത് അനുജനെ തൊട്ടടുത്ത വീട്ടില്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ട് നമ്മുടെ നായകനുമായി ആശുപത്രിയിലേയ്ക്കു തിരിച്ചു.
വേദനിക്കുന്ന കയ്യുമായി ബസ്സില്‍ അമ്മയുടെ അടുത്തായിരിക്കുമ്പോള്‍ അവന് ഏറുകണ്ണിട്ട് അവരെയൊന്നു നോക്കി.ആ മുഖത്തപ്പോഴെന്തായിരുന്നു.അമ്മയുടെ മിഴികളില്‍ നിന്നും ചെറുതായി പൊടിയുന്ന കണ്ണീരില്‍ നിന്നും അമ്മ ശബ്ദമില്ലാതെ കരയുകയാണെന്നു മനസ്സിലായപ്പോള്‍ അവ്ന്റേയും കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു.താലൂക്കാശുപത്രിയിലെ ജനറല്‍ വാര്‍ഡില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ അവന് വേദനയാല്‍ പുളയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഓര്‍ത്തോ ഡോക്ടര്‍ രാവിലെ മാത്രമേ വരുകയൊള്ളൂ.അതിനുശേഷമേ പ്ലാസ്റ്ററിടാനാവൂ.കയ്യിലാണെങ്കില്‍ നീരു വന്നു തുടങ്ങി.ഒപ്പം വേദനയും കൂടിക്കൂടി വരുന്നു.അടുത്തുകിടത്തിയിരിക്കുന്ന അനുജത്തിയേയും തലോടിക്കൊണ്ട് ക്ഷീണിച്ചു തളര്‍ന്നിരിയ്ക്കുന്ന അമ്മയേയും നോക്കിനോക്കിയിരിന്നെപ്പോഴോ അവനുറങ്ങിപ്പോയി.
രാവിലെ ഉണര്‍ന്ന അവന് കണ്ടത് കരഞ്ഞും കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അമ്മയെയാണു.അല്‍പ്പ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന മറ്റുള്ളവരുടെ സംസാരത്തില്‍ നിന്നും പ്ലാസ്റ്ററിടാനായി വച്ചിരുന്ന 150 രൂപ രാത്രി ആരോ മോഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടുപോയി എന്നവനു മനസ്സിലായി.പലരും പലാഭിപ്രായങ്ങളും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഡോക്ടര്‍ വന്നപ്പോള്‍ തൊട്ടടുത്ത് ബെഡ്ഡില്‍ കിടക്കുന്നയാള്‍ കാര്യം പറഞ്ഞു.ദയനീയമായ മുഖഭാവത്തോടെയിരിക്കുന്ന അമ്മയെ നോക്കിയശേഷം ഒന്നും പറയാതെ അദ്ദേഹം അടുത്ത കട്ടിലിനരികിലേയ്ക്കു നടന്നു.അല്‍പ്പസമയത്തിനുശേഷം അടുത്ത ബെഡ്ഡില്‍കിടക്കുന്നയാളോട് തന്നെ നോക്കിക്കൊള്ളണമെന്നു പറഞ്ഞിട്ട് അമ്മ അനുജത്തിയേയുമെടുത്ത് പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.കൊറച്ചുകഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിവന്ന അമ്മയുടെ കയ്യില്‍ പ്ലാസ്റ്ററിടാനുള്ള പൈസയുണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷേ അനുജത്തിയുടെ കാതില്‍ കിടന്ന പൊട്ടു കമ്മല്‍ കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. പ്ലാസ്റ്ററിടുന്നതിനായുള്ള കാശ് അടച്ചശേഷം പ്ലാസ്റ്ററെല്ലാമിട്ട് അന്നു തന്നെ ഡിസ്ച്ചാര്‍ജ്ജായി വീട്ടിലേയ്ക്കു വന്നു.
സ്കൂളടച്ച സമയമായിരുന്നതിനാല്‍ ക്ലാസ്സുകളൊന്നും നഷ്ടമായില്ല.കൂട്ടുകാരോടൊത്ത് വയലില്‍ കളിച്ചുമറിയാന്‍ പറ്റാതിരുന്ന ദു:ഖത്താല്‍ നമ്മുടെ നായകന്‍ അവരുടെ കളികളും നോക്കി പാടവര‍മ്പത്ത് തണലത്തായിട്ടിരിക്കും.കൂടെ അവന്റെ അനുജത്തിയും.കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ അനിയന്‍ കുട്ടി ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വന്നു നോക്കും.ഒടുവില്‍ പത്തു നാള്‍പ്പതുദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം കയ്യിലെ പ്ലാസ്റ്ററെടുത്തപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്.കൈക്ക് സാമാന്യം തെറ്റില്ലാത്ത ഒരു വളവുണ്ട്. അവന്റെ കയ്യിലേയ്ക്കു നോക്കിയ അമ്മ ഇനിയുമാശുപത്രിയില്‍ എത്ര രൂപയാകുമെന്റെ ദൈവമേ എന്നു വിലപിച്ചുകൊണ്ട് പ്ലാസറ്ററിട്ടവനേയും ഡോക്ടറേയുമെല്ലാം മനസ്സറിഞ്ഞു പ്രാകി.മഴ തുടങ്ങിയതിനാല്‍ കൂലിപ്പണിയൊക്കെ കുറവാണു.മുന്‍പ് ആസുപത്രിയില്‍ പോകാനായി മേടിച്ച കാശ് മുഴുവനും കൊടുത്തുതീര്‍ത്തിട്ടില്ല.അമ്മ വീണ്ടും അയല്‍പക്കത്തേയ്ക്കു നടന്നു.
പ്ലാസ്റ്ററിടാന്‍ വൈകിയതുമൂലം നീരുവരികയും കൈ ഇരുന്ന അതെ രീതിയില്‍ വച്ച് അശ്രദ്ധമായി പ്ലാസ്റ്ററിട്ടതും മൂലമുണ്ടായ വളവ് മാറണമെങ്കില്‍ കൈ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി ഒടിച്ചു പ്ലാസ്റ്ററിടണമെന്നു കൈ പരിശോധിച്ച ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞതുകേട്ട് അമ്മയും അവനും ഒരേപോലെ ഭയന്നു.അതിനായിട്ടാവുന്ന കാശിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു അമ്മയ്ക്കു വേവലാതിയെങ്കില്‍ വീണ്ടും പ്ലാസ്റ്ററുമിട്ട് അനങ്ങാണ്ട് ഒരിടത്തു തന്നെയിരിക്കേണ്ടതോര്‍ത്തായിരുന്നു അവന്റെ വിഷമം. ആ കൈക്ക് ഒരു വളവുണ്ടെന്നല്ലാതെ മറ്റു കൊഴപ്പമൊന്നുമില്ലാതിരുന്നതിനാള്‍ രണ്ടാമതും ഒടിച്ചു പ്ലാസ്റ്ററിടാനൊന്നും പിന്നെ പോയില്ല. ഒരു പക്ഷെ അമ്മയുടെ കയ്യില്‍ കാശില്ലാതിരുന്നതിനാലാവണം.
ശ്രീക്കുട്ടന്‍
ഗ്രാമത്തെ രണ്ടായിപകുത്തുമാറ്റുന്നതുപോലെയാണ് വയലേലകളുടെ കിടപ്പ്.വയലിനെ കൃത്യമായി കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ചെറുതോടൊഴുകുന്നുണ്ട്.മഴക്കാലത്ത് ഈ തോട്ടില്‍ നിറയെ വെള്ളമുണ്ടാകും.എല്ലാപേരുടേയും കുളിയും നനയുമൊക്കെ അതില്‍ തന്നെയാണ്.മാനത്തുകണ്ണികളും സിലോപ്പി മീനും വരാലും ഒക്കെ ഇഷ്ടമ്പോലെ നീന്തിത്തുടിക്കുന്ന ആ തോട്ടിലാണ് നമ്മുടെ നായകനും അതേ കൊലയിലുള്ള അനിയന്‍ കുട്ടിയും പിന്നെ ഗ്രാമത്തിലെ മറ്റു മാക്രിപ്പിള്ളേരും ഒക്കെ അര്‍മ്മാദിക്കുന്നത്.മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞ് വേനല്‍ തുടങ്ങുന്നതോടെ വയലുകള്‍ക്കൊപ്പം തോടും വറ്റി വരളും.സ്കൂളടച്ചുകഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ കളി മുഴുവന്‍ വയലിലായിരിക്കും.അത്രയ്ക്കു വിശാലമായ പ്ലേഗ്രൌണ്ട് വേറെവിടെകിട്ടും.
പറഞ്ഞുപറഞ്ഞ് ഞാന്‍ സംഭവത്തില്‍ നിന്നും അകന്നുപോയി.നമ്മുടെ നായകന്‍ തോട്ടുവരമ്പേ വരികയാണു.കയ്യിലുള്ള ചോറ്റുപാത്രത്തില്‍ ഉള്ളത് കൊറച്ച് പായസമാണു.ആശാന്റെ ഒരേയൊരു പുണ്യമാമാശ്രീയുടെ വീട്ടില്‍ നിന്നും കൊടുത്തയച്ചതാണത്.മാമാശ്രീയും കുടുംബവും താമസിക്കുന്നത് അല്‍പ്പം ദൂരെയാണ്.ഒരു അരമണിക്കൂര്‍ നടന്നുപോകുവാനുള്ള ദൂരമേയുള്ളു കേട്ടോ.അവിടെ നിന്നും കൊടുത്തയച്ച ആ പായസവുമായി രണ്ടുമണികഴിഞ്ഞപ്പോഴേ
തിരിച്ചതാണു.തോട്ടിലും വയലിലുമൊക്കെ മറിഞ്ഞു മറിഞ്ഞു ആശാന്‍ വീട്ടിനടുത്തെത്താറായപ്പോഴേയ്ക്കാണ് ആ ദുരന്തം സംഭവിച്ചത്. വയലിന്റെ നടുക്കായിരുന്ന ഒരു കൊക്കിനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് നടന്ന പുള്ളിക്കാരന്‍ വര‍മ്പിനുകുറുകേയുണ്ടായിരുന്ന മട ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.അതില്‍ കാലുമടങ്ങി ദേ കിടക്കുന്നു ഉണങ്ങിവരണ്ടു കിടക്കുന്ന തോട്ടിനുള്ളില്‍.
പാറപോലെ ഉറച്ചുകിടക്കുന്ന തറയില്‍ വീണ ആശാന്റെ ബോധം അപ്പോഴേ പോയി.
മുഖത്ത് തണുത്ത വെള്ളം വീണപ്പോള്‍ അവന് മെല്ലെ കണ്ണുകള്‍ തുറന്നു.താഴത്തെ വീട്ടിലെ പങ്കജാക്ഷിയമ്മയാണു.ആദ്യം അവന് നോക്കിയത് തൊട്ടടുത്തിരുന്ന ചോറ്റുപാത്രത്തിലേയ്ക്കായിരുന്നു.വലതുകൈകൊണ്ട് അതെത്തിയെടുത്തപ്പോള്‍ അവനു സങ്കടം സഹിക്കാനായില്ല. അതിലുണ്ടായിരുന്ന പായസംമുഴുവന്‍ ചരിഞ്ഞുപോയായിരുന്നു.പായസം തിന്നാനായി കൊതിയോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന തന്റെ അനിയന്റേയും കുഞ്ഞനുജത്തിയുടേയും മുഖങ്ങള്‍ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.ഇടതുകൈകുത്തിയെഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച അവന് ഒരു നിലവിളിയോടെ തറയിലേയ്ക്ക് മറിഞ്ഞു.ഇടതുകൈ മുട്ടിന്റവിടെവച്ച് ഒടിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്.വേലയ്ക്കു പോയിരിക്കുന്ന അമ്മ മടങ്ങിവന്നിട്ടുവേണം ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടുപോകാന്‍.ഒരു ചെറിയ തോര്‍ത്തുകൊണ്ട് കയ്യ് കഴുത്തില്‍ കെട്ടിതൂക്കിയിട്ടിട്ട് അവനെ വീട്ടിലേയ്ക്കു കൊണ്ടുപോയി.തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലെ പിള്ളെരുമായി കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അനുജന്‍ ഓടി വന്നു.കൂടെ തെറിച്ച് തെറിച്ച് അനുജത്തിയും.വേദനിച്ചു കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചേട്ടനെകണ്ടപ്പോള്‍ അവരും കൂടെകൂടി.
കൂലിപ്പണി കഴിഞ്ഞ് മുഷിഞ്ഞുനാറിയ വേഷവുമായി വന്ന അവന്റെ അമ്മ ഒടിഞ്ഞുകെട്ടിതൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന കയ്യുമായി നില്‍ക്കുന്ന മകനെക്കണ്ട് ആദ്യമൊന്നമ്പരന്നു.പങ്കജാക്ഷിയമ്മ അവരെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.ആകെ പരവശയായി തിണ്ണയില്‍ തളര്‍ന്നിരുന്ന അവര്‍ മടിയില്‍ തിരുകി വച്ചിരുന്ന രണ്ടുമൂന്ന്‍ നോട്ടുകളെടുത്ത് നോക്കിയശേഷം മൂക്കുതുടച്ചിട്ട് അയയില്‍ നിന്നും കഴുകിയിട്ടിരുന്ന ഒരു തോര്‍ത്തെടുത്ത് മാറത്തിട്ടിട്ട് അയല്‍പക്കത്തെ വീട്ടിലേയ്ക്കു നടന്നു.കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് അവിടെ നിന്നും മടങ്ങിവന്ന അമ്മ കയ്യും കാലുമൊക്കെ കഴുകിയിട്ട് വേഷം മാറി അനുജത്തിയേയുമെടുത്ത് അനുജനെ തൊട്ടടുത്ത വീട്ടില്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ട് നമ്മുടെ നായകനുമായി ആശുപത്രിയിലേയ്ക്കു തിരിച്ചു.
വേദനിക്കുന്ന കയ്യുമായി ബസ്സില്‍ അമ്മയുടെ അടുത്തായിരിക്കുമ്പോള്‍ അവന് ഏറുകണ്ണിട്ട് അവരെയൊന്നു നോക്കി.ആ മുഖത്തപ്പോഴെന്തായിരുന്നു.അമ്മയുടെ മിഴികളില്‍ നിന്നും ചെറുതായി പൊടിയുന്ന കണ്ണീരില്‍ നിന്നും അമ്മ ശബ്ദമില്ലാതെ കരയുകയാണെന്നു മനസ്സിലായപ്പോള്‍ അവ്ന്റേയും കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു.താലൂക്കാശുപത്രിയിലെ ജനറല്‍ വാര്‍ഡില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ അവന് വേദനയാല്‍ പുളയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഓര്‍ത്തോ ഡോക്ടര്‍ രാവിലെ മാത്രമേ വരുകയൊള്ളൂ.അതിനുശേഷമേ പ്ലാസ്റ്ററിടാനാവൂ.കയ്യിലാണെങ്കില്‍ നീരു വന്നു തുടങ്ങി.ഒപ്പം വേദനയും കൂടിക്കൂടി വരുന്നു.അടുത്തുകിടത്തിയിരിക്കുന്ന അനുജത്തിയേയും തലോടിക്കൊണ്ട് ക്ഷീണിച്ചു തളര്‍ന്നിരിയ്ക്കുന്ന അമ്മയേയും നോക്കിനോക്കിയിരിന്നെപ്പോഴോ അവനുറങ്ങിപ്പോയി.
രാവിലെ ഉണര്‍ന്ന അവന് കണ്ടത് കരഞ്ഞും കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അമ്മയെയാണു.അല്‍പ്പ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന മറ്റുള്ളവരുടെ സംസാരത്തില്‍ നിന്നും പ്ലാസ്റ്ററിടാനായി വച്ചിരുന്ന 150 രൂപ രാത്രി ആരോ മോഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടുപോയി എന്നവനു മനസ്സിലായി.പലരും പലാഭിപ്രായങ്ങളും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഡോക്ടര്‍ വന്നപ്പോള്‍ തൊട്ടടുത്ത് ബെഡ്ഡില്‍ കിടക്കുന്നയാള്‍ കാര്യം പറഞ്ഞു.ദയനീയമായ മുഖഭാവത്തോടെയിരിക്കുന്ന അമ്മയെ നോക്കിയശേഷം ഒന്നും പറയാതെ അദ്ദേഹം അടുത്ത കട്ടിലിനരികിലേയ്ക്കു നടന്നു.അല്‍പ്പസമയത്തിനുശേഷം അടുത്ത ബെഡ്ഡില്‍കിടക്കുന്നയാളോട് തന്നെ നോക്കിക്കൊള്ളണമെന്നു പറഞ്ഞിട്ട് അമ്മ അനുജത്തിയേയുമെടുത്ത് പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങി.കൊറച്ചുകഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിവന്ന അമ്മയുടെ കയ്യില്‍ പ്ലാസ്റ്ററിടാനുള്ള പൈസയുണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷേ അനുജത്തിയുടെ കാതില്‍ കിടന്ന പൊട്ടു കമ്മല്‍ കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. പ്ലാസ്റ്ററിടുന്നതിനായുള്ള കാശ് അടച്ചശേഷം പ്ലാസ്റ്ററെല്ലാമിട്ട് അന്നു തന്നെ ഡിസ്ച്ചാര്‍ജ്ജായി വീട്ടിലേയ്ക്കു വന്നു.
സ്കൂളടച്ച സമയമായിരുന്നതിനാല്‍ ക്ലാസ്സുകളൊന്നും നഷ്ടമായില്ല.കൂട്ടുകാരോടൊത്ത് വയലില്‍ കളിച്ചുമറിയാന്‍ പറ്റാതിരുന്ന ദു:ഖത്താല്‍ നമ്മുടെ നായകന്‍ അവരുടെ കളികളും നോക്കി പാടവര‍മ്പത്ത് തണലത്തായിട്ടിരിക്കും.കൂടെ അവന്റെ അനുജത്തിയും.കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ അനിയന്‍ കുട്ടി ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വന്നു നോക്കും.ഒടുവില്‍ പത്തു നാള്‍പ്പതുദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം കയ്യിലെ പ്ലാസ്റ്ററെടുത്തപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്.കൈക്ക് സാമാന്യം തെറ്റില്ലാത്ത ഒരു വളവുണ്ട്. അവന്റെ കയ്യിലേയ്ക്കു നോക്കിയ അമ്മ ഇനിയുമാശുപത്രിയില്‍ എത്ര രൂപയാകുമെന്റെ ദൈവമേ എന്നു വിലപിച്ചുകൊണ്ട് പ്ലാസറ്ററിട്ടവനേയും ഡോക്ടറേയുമെല്ലാം മനസ്സറിഞ്ഞു പ്രാകി.മഴ തുടങ്ങിയതിനാല്‍ കൂലിപ്പണിയൊക്കെ കുറവാണു.മുന്‍പ് ആസുപത്രിയില്‍ പോകാനായി മേടിച്ച കാശ് മുഴുവനും കൊടുത്തുതീര്‍ത്തിട്ടില്ല.അമ്മ വീണ്ടും അയല്‍പക്കത്തേയ്ക്കു നടന്നു.
പ്ലാസ്റ്ററിടാന്‍ വൈകിയതുമൂലം നീരുവരികയും കൈ ഇരുന്ന അതെ രീതിയില്‍ വച്ച് അശ്രദ്ധമായി പ്ലാസ്റ്ററിട്ടതും മൂലമുണ്ടായ വളവ് മാറണമെങ്കില്‍ കൈ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി ഒടിച്ചു പ്ലാസ്റ്ററിടണമെന്നു കൈ പരിശോധിച്ച ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞതുകേട്ട് അമ്മയും അവനും ഒരേപോലെ ഭയന്നു.അതിനായിട്ടാവുന്ന കാശിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു അമ്മയ്ക്കു വേവലാതിയെങ്കില്‍ വീണ്ടും പ്ലാസ്റ്ററുമിട്ട് അനങ്ങാണ്ട് ഒരിടത്തു തന്നെയിരിക്കേണ്ടതോര്‍ത്തായിരുന്നു അവന്റെ വിഷമം. ആ കൈക്ക് ഒരു വളവുണ്ടെന്നല്ലാതെ മറ്റു കൊഴപ്പമൊന്നുമില്ലാതിരുന്നതിനാള്‍ രണ്ടാമതും ഒടിച്ചു പ്ലാസ്റ്ററിടാനൊന്നും പിന്നെ പോയില്ല. ഒരു പക്ഷെ അമ്മയുടെ കയ്യില്‍ കാശില്ലാതിരുന്നതിനാലാവണം.
ശ്രീക്കുട്ടന്‍
Subscribe to:
Posts (Atom)